Δευτέρα, 21 Μαΐου 2018

Πρωϊνή Προσευχή Γέροντος Σωφρονίου



Αιώνιε Κύριε, Δημιουργέ των απάντων, ο καλέσας με εις την ζωήν ταύτην τη ανεξερευνήτω Σου αγαθότητι· ο δους μοι την Χάριν του Βαπτίσματος και την σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος· ο κοσμήσας με τη επιθυμία του αναζητείν Σε, τον μόνον αληθινόν Θεόν, επάκουσον της δεήσεώς μου. Ο Θεός μου, ουκ έχω ζωήν, φως, χαράν, σοφίαν, δύναμιν άνευ Σου.
Αλλά Συ είπας τοις μαθηταίς Σου: «Πάντα όσα εάν αιτήσητε εν τη προσευχή πιστεύοντες, λήψεσθε».
Όθεν τολμώ επικαλείσθαί Σε: Καθάρισόν με από παντός μολυσμού σαρκός και πνεύματος. Δίδαξόν με πως δει προσεύχεσθαι. Εύλογησον την ημέραν ταύτην ην εχάρισάς μοι, τω αναξίω δούλω Σου. Ικάνωσόν με τη δυνάμει της Χάριτός Σου αδιαλείπτως ομιλείν και εργάζεσθαι προς την Σην δόξαν εν πνεύματι καθαρότητος, ταπεινώσεως, υπομονής, αγάπης, ευγενείας, ειρήνης, ανδρείας και σοφίας, επιγινώσκειν αεί την απανταχού παρουσίαν Σου.
Κύριε ο Θεός, δείξόν μοι την οδόν του θελήματός Σου εν τη απείρω Σου αγαθότητι και αξίωσόν με πορεύεσθαι ενώπιόν Σου χωρίς αμαρτίας. Καρδιογνώστα Κύριε, Συ επιγινώσκεις πάσάν μου ένδειαν, Συ γινώσκεις την τυφλότητα και την άγνοιάν μου, Συ γινώσκεις την αστάθειαν και την διαφθοράν της ψυχής μου.
Αλλ’ ούδ’ ο πόνος ούδ’ η αγωνία η εμή κεκρυμμένα Σοι τυγχάνει.
Επάκουσον της δεήσεώς μου και δίδαξόν με τω Πνεύματί Σου τω Αγίω, οδόν εν η πορεύσομαι.
Μη εγκαταλείψης με, ότι η διεφθαρμένη μου θέλησις οδηγήση με προς άλλας οδούς, αλλά βιαίως επανάγαγέ με προς Σε.
Δος μοι, τη δυνάμει της Σης αγάπης, στερεωθήναί με εις το αγαθόν.
Φύλαξόν με από παντός λόγου ή έργου ψυχοφθόρου, από πάσης εσωτερικής και εξωτερικής κινήσεως μη ευαρέστου ενώπιον Σου και επιβλαβούς διά τον αδελφόν μου.
Δίδαξόν με πως δει και τι με δει λαλείν. Εάν το Σον θέλημά εστι του μη αποκριθήναι με δος μοι πνεύμα ειρηναίας σιωπής, αλύπου και ακινδύνου διά τον αδελφόν μου.
Νομοθέτησόν με εν τη τρίβω των εντολών Σου και έως εσχάτης μου αναπνοής μη επιτρέψης παρεκκλίναι με από του Φωτός των προσταγμάτων Σου, έως ότου καταστώσιν ο μοναδικός νόμος πάσης υπάρξεώς μου, προσκαίρου τε και αιωνίου.
Δέομαι Σου ο Θεός ελέησόν με. Λύτρωσαί με από της θλίψεως και αθλιότητός μου και μη αποκρύψης απ’ εμού την οδόν της σωτηρίας. Εν τη αφροσύνη μου, ο Θεός, περί πολλών και μεγάλων δέομαι Σου, γινώσκων αεί την εμήν κακότητα, την αδυναμίαν και φαυλότητα κράζω Σοι: ελέησόν με.
Μη απορρίψης με από του Προσώπου Σου ένεκεν της αλαζονείας μου.
Δος και αύξησον εν εμοί τω αχρείω την δύναμιν του αγαπάν Σε, κατά τας εντολάς Σου, εξ όλης της καρδίας μου, εξ όλης της ψυχής μου, εξ όλης της διανοίας μου, εξ όλης της ισχύος μου, και δι’ όλου του είναι μου.
Ναι, ο Θεός, δίδαξόν με δικαίαν κρίσιν και γνώσιν τω Πνεύματί Σου τω Αγίω. Δος μοι του γνώναι την Αλήθειάν Σου προτού με απελθείν εκ της ζωής ταύτης. Παράτεινον τας ημέρας της ζωής μου έως ότου Σοι προσφέρω μετάνοιαν αληθινήν. Μη αναγάγης με εν ημίσει ημερών μου μηδέ εν ω ο εμός νους τετυφλωμένος εστί.
Και όταν ευδοκήσης ελθείν το τέλος της ζωής μου προγνώρισόν μοι τον θάνατον, ίνα η ψυχή μου ετοιμασθή προς συνάντησίν Σου.
Έσο μετ’ εμού, Κύριε, εν εκείνη τη ώρα τη φοβέρα και απόδος μοι την αγαλλίασιν του Σωτηρίου Σου. Καθάρισόν με από παντός αμαρτήματος φανερού και αποκρύφου, από πάσης ανομίας κεκρυμμένης εν εμοί και δώρησόν μοι καλήν απολογίαν ενώπιον του φοβερού βήματός Σου.
Ο Θεός, κατά το μέγα έλεός Σου και την άμετρον φιλανθρωπίαν Σου, επάκουσον της δεήσεώς μου.

Ἡ ὀργή εἶναι φυσική ἰδιότητα τοῦ νοῦ... Καί χωρίς ὀργή οὔτε στήν καθαρότητα φτάνει ὁ ἄνθρωπος, ἄν δέν ὀργιστεῖ ἐναντίον ὅλων τῶν πονηρῶν λογισμῶν, πού σπέρνει μέσα του ὁ διάβολος... Ἐκεῖνος πού θέλει νά φτάσει στή φυσική ὀργή... (δηλ. σ᾿ ἐκείνη πού στρέφεται ἐναντίον τοῦ διαβόλου καί τῶν παθῶν), κόβει ὅλα τά θελήματά του, μέχρις ὅτου φτάσει στήν κατάσταση τοῦ νοῦ, ὅπως τή δημιούργησε ὁ Θεός...


Ἅγιος Ἡσαΐας ὁ Ἀναχωρήτης ~ Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν «27 κεφάλαια περί τηρήσεως τοῦ νοῦ »

Αυτός ο μαλάκας, πρώην υπάλληλος του Ρέππα, σύμβουλος της Αννούλας και του Γιωργάκη παίζει με την Πατρίδα μας και δηλωνει κομμουνιστής;


ας θυμηθούμε που ήταν και ο κατρουγκαλος πριν πάει στον συριζα, ε...
Κι ακόμη δεν μας λένε που τον διόρισε ο ΓΑΠ κι η Διαμαντοπούλου και πως... έγινε "καθηγητής"!

Οι μισές μας ανησυχίες και αγωνίες έχουν προέλθει από την έγνοια μας για τις γνώμες των άλλων...

 

 πρέπει να βγάλουμε αυτό το αγκάθι απ' τη σάρκα μας. Είναι τόσο ισχυρή η παρόρμηση να κάνουμε μια καλή εμφάνιση, ώστε για μερικούς φυλακισμένους, την ώρα που βαδίζουν προς τον τόπο της εκτέλεσής τους, αυτό που κυρίως απασχολεί τη σκέψη τους είναι το ντύσιμο και οι τελευταίες τους χειρονομίες. Η γνώμη των άλλων είναι ένα φάντασμα που μπορεί ανά πάσα στιγμή ν' αλλάξει όψη. Οι γνώμες κρέμονται από μια κλωστή και μας υποδουλώνουν στο τι νομίζουν οι άλλοι, ή, ακόμα χειρότερα, στο τι φαίνεται να νομίζουν – γιατί ποτέ δεν μπορούμε να μάθουμε τι σκέφτονται πραγματικά...

 Με άλλα λόγια ελευθέρωσε το νου σου από την επίδραση των άλλων. Ανακάλυψε τα δικά σου αισθήματα και τα δικά σου συμπεράσματα και να δρας με βάση αυτά. Με άλλα λόγια, άσε την αγάπη σου να ρέει και μην της επιτρέπεις να επηρεάζεται από τη σκέψη της αγάπης που πιθανόν να έρθει ως ανταπόδοση. Αλλά ακόμα καλύτερα με άλλα λόγια εκείνο που μετράει δεν είναι τι πιστεύεις ή τι λες ότι πιστεύεις αλλά πώς ζεις... 

  Σοπενάουερ

Βγες στο μπαλκόνι να δεις
το φεγγάρι που φέγγει την πόλη
και θυμήσου δικές μας στιγμές
δες στα μάτια μου μπογιές
που χρωματίζουν θάλασσες

Και τρέξε με τη σκέψη σου
πιο γρήγορα απ’ το φως
μ’ ανάσα γρήγορη, ζεστή
αγάπησέ με

Βγες στο μπαλκόνι να δεις
το φεγγάρι που αφήνει την πόλη
και θυμήσου τις όμορφες στιγμές
δες στα μάτια μου φωτιές
που κυματίζουν θάλασσες

Κι άγγιξε το λαιμό μου ροζ
με τα χείλη σου τα υγρά
μ’ ανάσα γρήγορη, ζεστή
αγάπησέ με

Βγες στο μπαλκόνι να δεις...

Ο άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας και οι αρνητές της αγιότητάς του




του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου - συγγραφέα
ΓΕΝΙΚΑ: Είναι γεγονός ότι η στάση των ιστορικών απέναντι στο Μέγα Κωνσταντίνο είναι αντιφατική. Για άλλους υπήρξε δολοφόνος και καιροσκόπος, για άλλους, το θαύμα της ιστορίας. Αυτό συμβαίνει διότι επικράτησαν ιδεολογικές εκτιμήσεις χωρίς επισταμένη έρευνα των πηγών. 'Έται όμως, η Ιστορία χρησιμοποιείται διασκευέασμένη κατά το δοκούν, για να “αποδειχθούν” πράγματα που δεν θεμελιώνονται, ενώ επιχειρείται να ερμηνευθούν ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα μέσα από το πρίσμα των συνθηκών που σήμερα επικρατούν.
Οι άμεσες πηγές που αντιστοιχούν στην περίοδο των χρόνων του Μ. Κων/νου είναι ο ιστορικός της Εκκλησίας Ευσέβιος, που ήταν, όμως, προσωπικός φίλος του Κων/νου, ο ιστορικός Λακτάντιος, που ήταν με τη σειρά του φίλος του γιου του Κων/νου, Κρίσπου, και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος. Πέρα από τις πηγές αυτές, έχουμε τον ειδωλολάτρη ιστορικό Ζώσιμο (425-518) που έγραψε την Ιστορία του 150 χρόνια μετά το θάνατο του Κων/νου, βασιζόμενος όμως σε πηγές άλλων ειδωλολατρικών έργων.

Μάλιστα οι περισσότερες πληροφορίες του δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν ή να διασταυρωθούν με καμιά άλλη πηγή. Έτσι παρ' όλο που ζει αρκετά χρόνια μετά τον μεγάλο αυτοκράτορα, στο έργο του εμφανίζεται απορριπτικός απέναντι του και λιβελογραφεί. Κι ενώ τα δεδομένα της Ιστορίας του δεν επιβεβαιώνονται, χρησιμοποιούνται όμως κατά κόρον από συγχρόνους αρνητές της προσφοράς και της αγιότητος του Μ. Κων/νου. “Ο φανατισμός του Ζωσίμου και η λιβελογραφική επίθεση εναντίον του Κωνσταντίνου, φαίνεται στο ότι του αποδίδει την παρακμή της αρχαίας θρησκείας και της αυτοκρατορίας σε στιγμή όπου στην εποχή του Μεγάλου Κωνσταντίνου η αυτοκρατορία, της Ρώμης, αποκτά τη μεγαλύτερη έκταση και τη μεγαλύτερη ενότητα και αίγλη.” (π. Γ. Μεταλληνός) Βασιζόμενοι στα έργα του Ζώσιμου πολλοί νεοειδωλολάτρες, χιλιαστές οι αθεϊστές (Βολταίρος) τοποθετούνται αρνητικά έναντι του Κωνσταντίνου.
Ο Μοντεσκιέ πίστευε ότι η ίδρυση του «βυζαντινού» κράτους, όπως το ονόμασαν για να διαφοροποιηθεί από τον (αρχαίο) ελληνικό και ρωμαϊκό πολιτισμό, με υιοθέτηση νέας θρησκείας, μετακίνηση της πρωτεύουσας και ριζική διοικητική ανασύνταξη, “απετέλεσε στρατηγική κίνηση της ηγετικής τάξης μεγαλοκτηματιών και υψηλών στελεχών της διοίκησης και του στρατού, για διαφυγή από το παρελθόν τής παρηκμασμένης και παραπαίουσας ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, με ιδεολογική επικάλυψη (!) το χριστιανισμό”. Ο κορυφαίος ιστορικός του νέου Ελληνισμού, Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, γράφει: “Πρώτη ομάδα, που εμίσησε τον Μέγα Κωνσταντίνο, ως πρόμαχο του νέου θρησκεύματος, είναι οι του αρχαίου θρησκεύματος οπαδοί. Οι ειδωλολάτρες της εποχής, όπως ο Ζώσιμος. Ο Ζώσιμος του αποδίδει όλες τις συμφορές. Και σήμερα (19ος αι.) αποδίδονται στον Κωνσταντίνο, αναπόδεικτα, όλα αυτά τα οπαία επικαλείται ο Ζώσιμος και οι νεοειδωλολάτρες. Δεύτερο, επιτίθενται στον Μέγα Κωνσταντίνο, από τον 18ο κυρίως αιώνα, οι οπαδοί του Διαφωτισμού.” Στην προσπάθεια αναίρεσης της προσφοράς του Μ. Κων/νου, κατά τον Παπαρρηγόπουλο, συνετέλεσε και η παπική αρχή. Μπορεί να είναι ο Μέγας Κωνσταντίνος αναγεγραμμένος στο αγιολόγιο του παπισμού (τουλάχιστον στους Ουνίτες), αλλά δεν παύει να τον αποστρέφονται οι ρωμαιοκαθολικοί επειδή μετέφερε την πρωτεύουσα στη Νέα Ρώμη οδηγώντας στην αφάνεια την Παλαιά Ρώμη. Μάλιστα, μετά το Σχίσμα, κανένας πάπας ή ηγεμόνας της Δύσης, δεν ονομάσθηκε Κωνσταντίνος! Κατά τον π. Γ. Μεταλληνό μια τέταρτη ομάδα που στρέφεται εναντίον του είναι οι δυτικόφρονες οι οποίοι ακολουθούν πάντοτε κάποιαν Ευρώπη, κάποια Δύση, χωρίς να ενδιαφέρονται αν αυτά που λέγονται είναι ορθά ή όχι”.
 
 
Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ: Το πλήρες όνομα του Αγίου ήταν Imperator Ceasar Clavdius Valerius Constantinus. Γεννήθηκε στη Ναϊσό (Νις) της Σερβίας στις 22 Φεβρουαρίου γύρω στο 280. Τα νεανικά του χρόνια τα πέρασε προληπτικά όμηρος στην αυλή του αυτοκράτορα Διοκλητιανού και του συναυτοκράτορα Γαλερίου, για να εμποδιστεί ο πατέρας του, Κωνστάντιος Χλωρός, να επαναστατήσει εναντίον του αυτοκράτορα. Στην αρχή νυμφεύφθηκε τη Νινευίνα και μ' αυτή απέκτησε τον Κρίσπο. Για πολιτικούς λόγους, αναγκάστηκε να χωρίσει τη Νινευίνα και να νυμφευθεί την κόρη του συναυτοκράτορα Μαξιμιανού, Φαύστα. Απέκτησε απ΄αυτή τρεις γιους. Τον Κωνσταντίνο, τον Κωνστάντιο και τον Κώνσταντα που βασίλευσαν και οι τρεις. Ο Διοκλητιανός εφαρμόζοντας νέο σύστημα διοίκησης, την τετραρχία, ήταν ο πρώτος Αύγουστος και Καίσαρ, ενώ δεύτερος Αύγουστος ήταν ο Γαλέριος, βοηθός του στην Ανατολή. Ο Μαξιμιανός επίσης συναύγουστος, είχε καίσαρα τον Κωνστάντιο Χλωρό, τον πατέρα του Κωνσταντίνου. Το 305 παραιτήθηκαν ο Διοκλητιανός και ο Μαξιμιανός, και ο Χλωρός ανακυρήχθηκε Αύγουστος στην Δύση και ο Γαλέριος στην Ανατολή. Το 306 πέθανε ο Κωνστάντιος Χλωρός και στις 25 Ιουλίου του 306, ο στρατός ανεκύρηξε τον Κωνσταντίνο αυτοκράτορα. Ο Μαξέντιος, ο γιος του Μαξιμιανού, το ίδιο έτος στις 28 Οκτωβρίου, ανακηρύχθηκε και αυτός αυτοκράτορας. Το 311 τον Γαλέριο διαδέχτηκε ο Λικίνιος που έλαβε ως σύζυγο την Κωνσταντία θετή αδερφή του Κωνσταντίνου. Στις 28 Οκτωβρίου του 312 ο Κωνσταντίνος νίκησε τον Μαξέντιο στη Μουλβία γέφυρα. Η σύγκλητος ανακήρυξε τότε πρώτο Αύγουστο τον Κωνσταντίνο. Το 313 ο Λικίνιος με τη σειρά του νίκησε τον Μαξιμίνο. Έτσι, ο Κωνσταντίνος ήταν ο πρώτος Αύγουστος και ο Λικίνιος δεύτερος. Τότε (313) εκδόθηκε το διάταγμα των Μεδιολάνων, περί ελευθερίας των θρησκειών. Όμως το 321 ο Λικίνιος επανέφερε τους διωγμούς εναντίον των χριστιανών. Αργότερα επήλθε η σύγκρουση μεταξύ των δύο και η ήττα του Λικινίου. Το 324 ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας και η αχανής αυτοκρατορία απέκτησε ενότητα και κεντρική εξουσία. Από την Ιρλανδία, μέχρι την Περσία. Το 325 συγκάλεσε την Α’ Οικουμενική Σύνοδο κατά του Αρείου και το 330 εγκαινίασε τη νέα πρωτεύουσα, τη Νέα Ρώμη. Στις 22 Μαΐου του 337 πέθανε στο Δρέπανο της Βιθυνίας, τόπο καταγωγής της μητέρας του Ελένης. Βαπτίστηκε από τον φίλο του, Ευσέβιο Νικομηδείας, με λευκό χιτώνα, ως κατηχούμενος, ενώ μετά από λίγο αρρώστησε και πέθανε σε ηλικία περίπου εξήντα ετών. Η σωρός του μεταφέρθηκε και ετάφη στη νέα πρωτεύουσα (Νέα Ρώμη).
 
 
ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΥ: Ο Άγιος Κωνσταντίνος με το έργο του ανέτρεψε τον ρου της Ιστορίας με τις σημαντικές θρησκευτικές, πολιτικές και κοινωνικές παρεμβάσεις του. Ας δούμε εν συντομία κάποιες παραμέτρους του έργου του:
α΄ έδωσε τη δυνατότητα στους δούλους να γίνουν απελεύθεροι. Δεν κατήργησε τη δουλεία, εκείνη την εποχή φαινόταν αδύνατο, αλλά άλλαξε το περιεχόμενο της δουλείας.
β΄ Είναι ο πρώτος Ρωμιός-Ορθόδοξος, θα λέγαμε, αυτοκράτορας στην Ιστορία, γιατί είναι αυτός ο οποίος, καταλαβαίνοντας ότι το μέλλον της αυτοκρατορίας ήταν πλέον στην ανατολή, χτίζει τη Νέα Ρώμη, τη νέα πρωτεύουσα, αποστρεφόμενος το λατινόφωνο περιβάλλον της Δύσης. Κατάλαβε εγκαίρως τη σημασία της περιοχής του παλαιού Βυζαντίου, που ήλεγχε το πέρασμα στη Μαύρη θάλασσα (Βόσπορος). Άλλωστε η απόσταση από την Κωνσταντινούπολη μέχρι τη Θούλη (Ισλανδία) και από την Κωνσταντινούπολη μέχρι την Κίνα είναι περίπου η ίδια.
γ΄ Έγινε ο αυτοκράτορας που δεν έχασε κανένα πόλεμο, ούτε εσωτερικό, ούτε εξωτερικό.
δ΄ Νομοθετικά: Κατήργησε την ποινή του σταυρικού θανάτου, ανανέωσε το οικογενειακό δίκαιο, καταδίκασε τη μοιχεία, ανύψωσε τη θέση της μητέρας, προστάτεψε τα παιδιά απ’ την κατάχρηση της πατρικής εξουσίας και τα κορίτσια απ’ την απαγωγή. Ρύθμισε ζητήματα διαζυγίου, κληρονομίας, προίκας, κ.ά. Με νόμο τιμωρούσε εκείνους που προξενούσαν τον θάνατο των σκλάβων και περιόρισε τη σωματική τιμωρία. Απαγόρευσε το στιγματισμό στα πρόσωπα των σκλάβων. (Είχαν τη συνήθεια να στιγματίζουν με καμένο σπαθί, τα πρόσωπα των σκλάβων).
ε΄ Θέσπισε ευεργετικές νομοθεσίες για ανάκληση των εξορίστων και απελευθέρωση των καταδικασμένων για την πίστη τους στους προηγουμένους διωγμούς, καθώς και για την τιμή των Αγίων Μαρτύρων και την απόδοση των κατασχεθέντων εκκλησιαστικών κτημάτων στους νομίμους κατόχους τους (τις Εκκλησίες), ενώ με νόμους προήγαγε τους Χριστιανούς σε αξιώματα και επιχορήγησε την ανοικοδόμηση νέων ναών, καθώς και την ανακαίνιση παλαιοτέρων. Ακόμη, με διάταγμα, προτρέπει, αλλά δεν εξαναγκάζει, τους παραμένοντες στην απιστία να γίνουν Χριστιανοί, προστάζοντας να μην ενοχλεί πλέον κανείς κανένα για την πίστη του.
Θεσμοθέτησε πρώτος την Κυριακή, ως την κατεξοχήν ημέρα προσευχής, και την καθιέρωσε με νόμο ως ημέρα αργίας. 
 
Τα κυριότερα όμως των έργων του είναι:
1. Η συγκληση της Α΄Οικουμενικης Συνοδου,
 2, Η αποστολή της μητέρας του, Αγίας Ελένης, στα Ιεροσόλυμα και η ανεύρεση του Τιμίου Σταυρού.
3. Η οικοδόμηση της Κωνσταντινουπόλεως.
4. Η ολοκλήρωσή του στη χριστιανική πίστη με τη βάπτισή του.
 
 
ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ:Η Εκκλησία ανέδειξε τον Άγιο Κων/νο Ισαπόστολο. Ο λόγος είναι ότι χάρη σε ενέργειες του Κωνσταντίνου φωτίστηκαν την εποχή του αρκετά γειτονικά της Αυτοκρατορίας έθνη. Έτσι στα χρόνια της αγίας βασιλείας του φωτίστηκαν στη χριστιανική πίστη οι Ινδοί (από το φιλόσοφο Μερόπιο και τους μαθητές του Αιδέσιο και Φρουμέντιο). Ακόμη οι Ίβηρες (Γεωργιανοί), που πίστεψαν αρχικά από μια αιχμάλωτη χριστιανή, την Αγία Νίνα, ενώ στη συνέχεια ο Ισαπόστολος αυτοκράτορας έστειλε στο βασιλιά των Ιβήρων, Μιριάν, ιερείς μαζί με εικόνες, άγια λείψανα και τεμάχιο του Τιμίου Σταυρού. Σε λίγο διάστημα, όχι μόνο οι βασιλείς, αλλά και πλήθη λαού βαπτίστηκαν Χριστιανοί. Την ίδια εποχή πίστεψαν στον Χριστό και οι Αρμένιοι, πάλι με ενέργειες του Μ. Κωνσταντίνου και την αποστολική δράση του Αγίου Γρηγορίου, επισκόπου και φωτιστού της Μεγάλης Αρμενίας. Όταν παρατηρήθηκαν εχθρικές προετοιμασίες των Περσών κατά των Ρωμαίων, ο Κωνσταντίνος ανησύχησε, όχι μόνο για τον πόλεμο, αλλά και την τύχη των χριστιανών στην Περσία, για τους οποίους επέδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, στέλνοντας επιστολές στο βασιλιά της χώρας (οι ανησυχίες του επαληθεύτηκαν, καθώς από το 343 ο Σαβώρ εξαπέλυσε διωγμούς σ' όλη την Περσία, αναδεικνύοντας πλήθη Μαρτύρων). Ετοιμάστηκε μάλιστα, για εκστρατεία εναντίον των Περσών, επικαλούμενος τον Θεό και παραλαμβάνοντας ως συνοδούς και μερικούς επισκόπους, για να τον ενισχύουν με τις ευχές τους. Περνώντας όμως από τη Νίκαια ασθένησε και κατέφυγε στην Ελενόπολη για θεραπεία, καθώς εκεί υπήρχαν θερμά ιαματικά λουτρά. Όμως η ασθένειά του αυτή τελικά θα τον οδηγήσει στο θάνατο, λίγους μήνες αργότερα, κι αφού ο Κωνσταντίνος βαπτισθεί.
 
 
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ: Όταν ο κατηχούμενος, ήδη, αυτοκράτορας ασθένησε, κάλεσε κοντά του τους Ορθοδόξους επισκόπους, που τον συνόδευαν, και εξέφρασε την επιθυμία να λάβει το άγιο Βάπτισμα, λέγοντας τα ακόλουθα λόγια: «Είναι πια καιρός να απολαύσω κι εγώ την αθανατοποιό σφραγίδα (Βάπτισμα και Χρίσμα)... κάτι το οποίο σκεπτόμουν να λάβω στον Ιορδάνη ποταμό, όπου, όπως αναφέρεται, μετέσχε του λουτρού του Βαπτίσματος και ο Χριστός, ως πρότυπο για μας. Αλλ' ο Θεός, που γνωρίζει το συμφέρον μας, με αξιώνει να το λάβω εδώ. Ας τελεσθεί λοιπόν τούτο χωρίς αναβολή.» Τότε οι αρχιερείς βάπτισαν τον Κωνσταντίνο και τον μετέλαβαν τα άχραντα Μυστήρια. Κι αυτός, έπειτα, φόρεσε τα λευκά ενδύματα του Βαπτίσματος, τα οποία και δεν απέβαλε μέχρι την κοίμησή του! Δεν θέλησε να περιβληθεί τη βασιλική πορφύρα! Έτσι λοιπόν, ευτυχισμένος, αφού τακτοποίησε τα της διαδοχής και διαθήκης του, κοιμήθηκε εν Κυρίω το μεσημέρι της 22ας Μαΐου του 337, ανημέρα της Πεντηκοστής.
 
 
ΤΑ “ΜΕΛΑΝΑ” ΣΗΜΕΙΑ: Α΄ Ο ΚΡΙΣΠΟΣ: Ο Κων/νος αγαπούσε πολύ το γιο του Κρίσπο, τον εκτιμούσε μάλιστα ιδιαίτερα μετα τη συμβολή του στη νίκη κατά του Λικίνιου. Είναι λοιπόν λογικό η Φαύστα να τον μισήσει διότι πίστευε πως ο Κρίσπος θα επεσκίαζε τους δικούς της γιους. Από φθόνο στον Κρίσπο κατήγειλε στον πατέρα του Κρίσπου πως αυτός είχε επιχειρήσει να την ατιμάσει και πως σχεδίαζε να τον δολοφονήσει! Ο Κωνσταντίνος την πίστεψε και χωρίς να ερευνήσει διέταξε να θανατωθεί ο γιος του. Η Αγία Ελένη, στην είδηση του θανάτου του εγγονού της ταράχτηκε και ήλεγξε αυστηρά τον Κων/νο γαι το σοβαρό του λάθος.
Εκείνος, μετανοιωμένος, διέταξε ανακρίσεις. Όταν αποδείχθηκε η σκευωρία, η Φαύστα τιμωρήθηκε με θάνατο. Τα δύο αυτά γεγονότα τον έκαναν να θρηνεί σ' όλη του τη ζωή και να επιδιώκει τη μετάνοια. Μάλιστα, προς τιμή του αδικοσκοτωμένου Κρίσπου έστησε αργυρό ανδριάντα, με την επιγραφή· «Τω ηδικημένω υιώ μου».
Συνεπεία των δύο αυτών γεγονότων πολλοί επικριτές του Μ. Κωνσταντίνου ξιφούλκησαν εναντίον του. Όμως, όταν συνέβησαν αυτά τα γεγονότα, ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν ήταν Χριστιανός. Επίσης, “ο Κωνσταντίνος δεν ενέργησε με κακία και εμπάθεια, αλλά έπεσε θύμα ραδιουργίας και συκοφαντίας, ενώ την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν δικαστήρια για την απονομή δικαιοσύνης, εφόσον η σχετική εξουσία ήταν στα χέρια των αυτοκρατόρων, που δίκαζαν σύμφωνα με τις καταθέσεις των μαρτύρων, χωρίς να αποκλειστεί η ύπαρξη λάθους” (π. Μεταλληνός). Ακόμη ας μην ξεχνάμε πως Άγιος είναι εκείνος που επιδεικνύει πραγματική μετάνοια για τις αμαρτίες του, αλλάζει ζωή, και αγωνίζεται έπειτα σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Άλλωστε πολλοί των Αγίων υπήρξαν προηγουμένως αμαρτωλοί και χάρις στην έμπρακτη μετάνοιά τους συγχωρέθηκαν από το Θεό και αναδείχτηκαν Άγιοι, μάλιστα θαυματουργοί. Ο προφητάναξ Δαβίδ έπεσε στο αμάρτημα του φόνου και της μοιχείας, ενώ ο βασιλιάς Κωνσταντίνος έπεσε και αυτός στο αμάρτημα του φόνου.
Αλλά και οι δύο μετανόησαν πικρά. Έπραξαν έργα γνήσιας μετάνοιας, συγχωρέθηκαν, ευαρέστησαν τον Θεό, και τελικά αναδείχθηκαν και οι δύο μεγάλοι Άγιοι! Ακόμη, η θεμελιώδης διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία ο βαπτιζόμενος καθαρίζεται, τόσο από το προπατορικό αμάρτημα, όσο και από κάθε άλλο προσωπικό αμάρτημα (αν είναι μεγάλης ηλικίας), ισχύει και στην περίπτωση του Μ. Κωνσταντίνου.
 
 
Β΄Ο ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΣ: Ο Μαξιμιανός ήθελε να γίνει αύγουστος, αυτοκράτορας, και διώχθηκε από τον γιο του Μαξέντιο. Έτσι κατέφυγε στην κόρη του (ήταν πεθερός του Κωνσταντίνου), Φαύστα, ζητώντας προστασία από τον Κωνσταντίνο. Το 310 όμως οργάνωσε συνωμοσία κατά του Κωνσταντίνου. Ο Μαξιμιανός διέδωσε ότι ο Κωνσταντίνος φονεύθηκε στον πόλεμο κατά των Γερμανών, και πήρε ένα μέρος του στρατού με το μέρος του αυτοανακηρυσσόμενος αυτοκράτορας. Ο Κωνσταντίνος επέστρεψε και ο Μαξιμιανός κλείστηκε στο φρούριο της Μασσαλίας. Ο Κωνσταντίνος τον συνέλαβε, αλλά τον συγχωρησε με τη μεσολάβηση και της γυναίκας του, Φαύστας. Ακολούθησε όμως νέα συνωμοσία του Μαξιμιανού και της Φαύστας τώρα, για να δολοφονηθεί ο Κωνσταντίνος. Η προσπάθεια απέτυχε. Η Φαύστα ενοχοποίησε τον πατέρα της. Ο Μαξιμιανός αναγκάστηκε να αυτοαπαγχονιστεί καταλαβαίνοντας ότι τα πράγματα ήταν πια δύσκολα. Κατηγορούν γι’ αυτό τον Κωνσταντίνο. Ο Κωνσταντίνος λοιπόν ήταν ο Ανώτατος Δικαστής (Pontifex maximus) και ο ανώτατος αρχιερεύς. Αυτά έτσι τα βρήκε στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Επομένως, κάθε πράξη έπρεπε να δικαστεί από τον ανώτατο δικαστή.
Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να αποδίδουμε μονομερώς την ευθύνη, όπως όταν κανείς είναι πρόεδρος της δημοκρατίας και υπογράψει θανατική ποινή η οποία ορίζεται από το δικαστήριο, είναι υποχρεωμένος να το πράξει.
 
 
Γ΄ Η ΠΕΡΊΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΜΑΞΕΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΙΟ ΟΡΑΜΑ: Ο Μαξέντιος θέλησε να γίνει ο μόνος αυτοκράτορας και στράφηκε κατά του Κωνσταντίνου επικαλούμενος τον θάνατο του πατέρα του, του Μαξιμιανού. Διέταξε την καταστροφή των αγαλμάτων του Κωνσταντίνου. Ο Κωνσταντίνος μέσω των Άλπεων συναντάται με το στρατό στην γέφυρα του Τίβερη, δύο χιλιόμετρα έξω από τη Ρώμη.
Εδώ εμφανίζεται η γνωστή θεοσημία, όπως το περιγράφει ο ιστορικός Ευσέβιος. Ο Κων/νος είδε νωρίς το απόγευμα στον ουρανό τον Σταυρό και τα γράμματα που έλεγαν «Τούτω Νίκα». Δηλαδή με αυτό το σύμβολο ας νικάς. Ο Λακτάντιος παραθέτει το κείμενο εις τα Λατινικά. Ο Άγιος Αρτέμιος και ο στρατός εβεβαίωσαν πως το είδαν και αυτοί το σύμβολο, άρα το είδε πλήθος στρατιωτών και όχι μόνον ο Κωνσταντίνος. Από τότε ο Κωνσταντίνος κατασκεύασε το λάβαρο του Σταυρού με το μονόγραμμα, το Χριστόγραμμα ΧΡ, Χριστός, σε ένα στεφάνι. Το ίδιο παρήγγειλε να γίνει και στις ασπίδες των στρατιωτών του. Ο Ζώσιμος, όπως και άλλοι ειδωλολάτρες συγγραφείς, αποσιωπά το γεγονός. Στις 28 Οκτωβρίου του 312 γίνεται η μάχη, στην οποία ο στρατός του Μ. Κων/νου (25.000 άνδρες) κατενίκησε αυτόν του Μαξέντιου (100.000 στρατιώτες)! Κάποια στιγμή,πάνω στη σύγκρουση, έσπασε η γέφυρα του Τίβερη και πολλοί στρατιώτες πνίγηκαν στο ποτάμι, ανάμεσά τους και ο Μαξέντιος. Πάλι κατηγορούν τον Κωνσταντίνο. Όμως η σκοπιμότητα γίνεται φανερή, ιδίως μετά την απόφαση του Κων/νου, που δεν κατεδίκασε κανένα στρατιώτη του αντιπάλου στρατεύματος. Δεν εφάρμοσε κανένα μέτρο εναντίον τους. Τρία χρόνια μετά ο Κωνσταντίνος έχτισε τη θριαμβική αψίδα που υπάρχει μέχρι σήμερα στη Ρώμη.
 
 
Δ΄Ο ΚΩΝ/ΝΟΣ “ΔΙΩΚΤΗΣ” ΤΩΝ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΩΝ: Κατά τον Ζώσιμο, ο Άγιος Κωνσταντίνος προκάλεσε το μίσος των ειδωλολατρών, οι οποίοι για να τον εκδικηθούν και να τον προσβάλουν, βεβήλωσαν τα αγάλματά του. Όμως εκείνος, όταν του είπαν τι είχε γίνει, έπιασε το πρόσωπό του και είπε «ευτυχώς εγώ δε βλέπω κανένα τραύμα στο πρόσωπό μου». Δεν καταδίωξε τους ειδωλολάτρες, αλλά ούτε και τήρησε φιλική στάση απέναντί τους. Με επιστολές του συμβούλευε τους κατοίκους ειδωλολατρικών περιοχών να στραφούν προς τη χριστιανική πίστη. Αυστηρότητα έδειξε μόνον προς τους αιρετικούς ή αυτούς που πίστευε ότι διασάλευαν την τάξη στους κόλπους της χριστιανικής θρησκείας. Γι’ αυτό πότε εξόριζε το Μέγα Αθανάσιο, πότε εξόριζε τον Άρειο. Ήθελε να αποφύγει τις διενέξεις και τις συγκρούσεις. Γι’ αυτό και ο Μέγας Αθανάσιος, για να προφυλαχθεί κατά πολλούς ιστορικούς, επειδή τον απειλούσαν με δολοφονία οι Αρειανοί, στάλθηκε εξόριστος στη Δύση (στο σημερινό Πριρ, γενέτειρα του Μαρξ). Εκεί ο Αθανάσιος μετέφερε τον κοινοβιακό μοναχισμό του αγίου Αντωνίου και του αγίου Παχωμίου. Όμως δεν αδίκησε την εθνική θρησκεία, μάλιστα κατά τον ίδιο το Ζώσιμο επέβλεψε την ανοικοδόμηση εθνικών ναών. Συγκεκριμένα ο Κωνσταντίνος χρηματοδότησε, ως αρχηγός του κράτους, δύο ειδωλολατρικούς και δύο χριστιανικούς ναούς. Δηλαδή προσπαθούσε να τηρήσει ισορροπία και να εξασφαλίσει την ισότητα των πολιτών. Ένα σημαντικό ακόμη λάθος των αρνητών του Κων/νου είναι το θρυλούμενο πως εκείνος ανακήρυξε το Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία του κράτους.
Όμως, αυτό έγινε στις 28 Φεβρουαρίου του 380 από τον Θεοδόσιο τον Α’. Ο Κωνσταντίνος εξησφάλισε απλώς ελευθερία σε κάθε θρήσκευμα, οπότε και οι Χριστιανοί απέκτησαν το δικαίωμα της ελεύθερης Λατρείας. Η λίγο πριν το θάνατό του βάπτιση και η ευμενής αντιμετώπιση της Εκκλησίας δεν υποκρύπτει κανέναν καιροσκοπισμό. Γιατί κανείς πολιτικός δεν στηρίζεται ποτέ στη μειοψηφία αλλά στην πλειοψηφία. Όμως, την εποχή που ο Μέγας Κωνσταντίνος έδειχνε το ενδιαφέρον του για τον Χριστιανισμό, οι πιστοί αποτελούσαν μια μειοψηφία της τάξης του 10% στην αχανή Αυτοκρατορία (Άντολφ φον Χάρμερ: Η εξάπλωση του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους αιώνες)!
 
 
Ο Μ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΓΙΟΣ: Η κηδεία του Αγίου έγινε στο Ναό των Αγίων Αποστόλων, στο χώρο που είχε ο ίδιος ο αυτοκράτορας ετοιμάσει, δίπλα σε ιερά λείψανα Αγίων και Αποστόλων, όπως ο ίδιος επιθυμούσε. Εκεί το τίμιο λείψανό του, επετέλεσε πολλά θαύματα! Πρέπει να δοξάζουμε το Θεό, που ανέδειξε τον Κων/νο αυτοκράτορα σε μια εποχή κρίσης θεσμών και αξιών, μετά από τρεις αιώνες σκληρών διωγμών και φρικτών θανατώσεων εκατομμυρίων αθώων, μόνο και μόνο για την πίστη τους στον Χριστό! Ο Μ. Κωνσταντίνος ασπάσθηκε τον χριστιανισμό, όχι μόνο ως ένας απλός πολίτης της, αλλ' ως ο αυτοκράτορας της! Το ότι βαπτίσθηκε στο τέλος της ζωής του αποδεικνύει πως δεν υπήρχε οποιαδήποτε σκοπιμότητα στην επιλογή του αυτή, αλλά προερχόταν από γνήσια εσωτερική του ανάγκη.
Έτσι ένας Ρωμαίος μονοκράτορας, μετά από τόσες νίκες και δόξα, που είχε τη θέση pontifex maximus (μέγιστος αρχιερέας της ειδωλολατρικής θρησκείας, που του αποδίδονταν τιμές λατρείας, αν και ο ίδιος κατήργησε τη λατρεία στο πρόσωπό του), να βαπτισθεί Χριστιανός; Άλλωστε η αναγνώριση της αγιότητας ενός κεκοιμημένου ορθοδόξου χριστιανού δεν είναι προϊόν ανθρώπινης αυθαιρεσίας. «Τους δοξάζοντάς με, δοξάσω», λέγει ο ίδιος ο Θεός. Μόνο ο Θεός, στην Ορθόδοξη Εκκλησία ανακηρύσσει και δοξάζει τους Αγίους Του. Ο Κωνσταντίνος αξιώθηκε, ενόσω ακόμη ζούσε άμεσης με οράματα θεϊκής καθοδήγησης, στάθηκε μοναδικό όργανο στα χέρια της θείας Προνοίας για τη στερέωση και επικράτηση της λατρείας του μόνου Αληθινού Θεού στον κόσμο. Αλλά και μετά θάνατο τον δόξασε ο Κύριος! Καθότι δεν πρέπει να παραβλέπεται το ότι και μετά την κοίμησή του οι προσευχές και μεσιτείες του προς τον Θεό θαυματουργούν, όπως εξάλλου αναφέρουν και αρχαία τροπάρια προς τιμή του. Σημαντικό στοιχείο ακόμη είναι το ότι ο Κωνσταντίνος «εκράτηνε την πίστην της Νικαίας», διότι το να επιτρέψει να συγκληθεί η Σύνοδος και να αποφασίζει η Σύνοδος, με τη Χάρη του Θεού, ανεδεικνύει ότι εκείνος ισχυροποίησε πραγματικά την πίστην των Ορθοδόξων Πατέρων της Εκκλησίας. Και κάτι ακόμη:
Δεν υπάρχει αγιο-ποίηση στην Ορθόδοξη Εκκλησία αλλά αναγνώριση της αγιότητος. Ο Θεός με έκτατες επεμβάσεις, με λείψανα που ευωδιάζουν, που θαυματουργούν, και με τις θεοσημείες αυτές αποδεικνύει την επέμβασή του στη συγκεκριμένη περίπτωση. Τότε τιμάμε τον υπό του Θεού διατηρηθέντα και αναγνωρισθέντα άγιο.” (π. Μεταλληνος).
 
ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Ο Κων. Παπαρρηγόπουλος τονίζει:«Και αν ακόμα διέπραξε και κάποια ανομήματα ο Κωνσταντίνος, αυτό δεν οφείλεται σε αγριότητα ψυχής, αλλά γιατί ο ίδιος γεννήθηκε και έζησε μέσα σε καθιερωμένες από αιώνες ολέθριες έξεις και παραδόσεις. Οι προκάτοχοι και οι συνάρχοντές του, κανένα δε σεβάσθησαν θείο ή ανθρώπινο νόμο. Είναι απορίας άξιο όμως και θαυμασμού, ότι κατανικώντας τόσο μεγάλους πειρασμούς, κατόρθωσε να κατανοήσει και να ομολογήσει τις αρχές του Ευαγγελίου.»

πηγή

Ὅσο μεγαλώνω, τόσο λιγότερο προσέχω τὶ λένε οἱ ἄνθρωποι. Κοιτάζω μόνον τὶ κάνουν...

Ἄντριου Κάρνεγκυ

Υποκρισία της ψευτοελίτ για τον Μπουτάρη

Υποκρισία της ψευτοελίτ για τον Μπουτάρη
Φανταστείτε τον Δήμαρχο της Χάϊφα να βγει και να πει “Ο Αδόλφος Χίτλερ ήταν μεγάλος ηγέτης για την χώρα του, έκανε μεγάλες αλλαγές για την Γερμανία και δεν δίνω δεκάρα (σημ. Μπουτάρης στην κάμερα: “I don’t give a shit”) αν σκότωσε ή δεν σκότωσε Εβραίους”.
Φανταστείτε δε να προτείνει κεντρική λεωφόρος της Χάϊφα να ονομαστεί “Λεωφόρος Αδόλφου Χίτλερ”. Φανταστείτε επίσης την ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος να συνδιοργανώνει τα καρναβάλια των “δικαιωματιστών” με φτερά, στρας κλπ.
Φανταστείτε τον Αρμένη Δήμαρχο του Γερεβάν ή του Στεπανακέρτ να δηλώνει κι αυτός τον θαυμασμό του για τον Κεμάλ και πως γράφει στα τέτοια του το αν σκότωσε ή δεν σκότωσε Αρμενίους, ο δάσκαλος του Μουσολίνι και του Χίτλερ, ο γενοκτόνος των Χριστιανών της Μικράς Ασίας.
Αν λοιπόν μετά από επανειλημμένη τέτοια συμπεριφορά εμφανιστεί σε τελετή μνήμης ο Εβραίος ή Αρμένης Δήμαρχος και φάει γιούχα, εμπτυσμούς και φάπες από πολίτες που οι παππούδες τους μαρτύρησαν στις πορείες θανάτου, στο Άουσβιτς ή στα ολοκαυτώματα των Ποντιακού και εν γένει Μικρασιατικού Ελληνισμού, τότε δεν είναι απλά μια απρόκλητη βιαιοπραγία κατά ενός δημόσιου λειτουργού, που απλά κάποιοι “ακραίοι” δεν συμφωνούν μαζί του πολιτικά από κομματικό φανατισμό.
Η Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού από τους Τούρκους, δεν είναι “πολιτική άποψη”. Είναι ιστορικό γεγονός, Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας.
Μια τέτοια συμπεριφορά και μάλιστα κατ’ επανάληψη από έναν ταγό, που με επανειλημμένες δηλώσεις και πράξεις προσβάλλει την Μνήμη των νεκρών μας, παραβιάζει τον λεγόμενο “Αντιρατσιστικό Νόμο”, με την Εισαγγελία να παίζει το άγαλμα, διότι μόνον άμα θιγεί καμμιά μαντήλα ή κανάς εξωτικός στα γούστα κινείται - Έλληνες μπορείς να βρίζεις ανέτως και ατιμώρητα - αποτελεί το γράμμα αλλά και το πνεύμα του άρθρου 308 παρ. 3 περί Σωματικής Βλάβης, όπου αναφέρεται: “Ο υπαίτιος της πράξης της παρ. 1 είναι δυνατό να απαλλαγεί από κάθε ποινή αν παρασύρθηκε στην πράξη αυτή από δικαιολογημένη αγανάκτηση εξαιτίας μιας αμέσως προηγούμενης πράξης που τέλεσε ο παθών εναντίον του ή ενώπιον του και που ήταν ιδιαίτερη σκληρή ή βάναυση”. Το ίδιο ισχύει κατ’ αναλογίαν και για την εξύβριση.
Ο Μπουτάρης ενώπιον όλων, μας πρόσβαλε κατ’ επανάληψη όλους, και περισσότερο τους πρόσφυγες, Πόντιους και άλλους. Με θράσος τους λέει πως στα παλιά του τα παπούτσια αν σκότωσε ή δεν σκότωσε ο Κεμάλ τους προγόνους των αδελφών μας και συμπράττει στην βεβήλωση της Μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας με τα καρναβάλια. Αν αυτή η συμπεριφορά του δεν είναι σκληρή και βάναυση, ποια είναι;
Η ψευτοελίτ εξακολουθεί να προσποιείται πως δεν καταλαβαίνει, πως φρικιά, αναψοκοκκινίζει και κάνει δηλώσεις καταδίκης, από αλληλεγγύη σαν αυτή των μαφιόζων, βαφτίζοντας όλους τους αντιδρώντες ακροδεξιούς, φασίστες κλπ.
Στην Αρμενία και στο Ισραήλ, Δήμαρχος που θα είχε πει και κάνει τα μισά από τον Μπουτάρη, θα είχε οδηγηθεί, συρόμενος από υπερκομματική και παλλαϊκή κατακραυγή, στην παραίτηση και ίσως και στο εδώλιο.
Αυτοί που τον υποστήριξαν στην εκλογή και πορεία του, αυτοί που χαριεντιζόμενοι τον συγκαλύπτουν στις μισελληνικές ιδιορρυθμίες του, ουδέποτε ζήτησαν το αυτονόητο, να ζητήσει συγγνώμη και να ξεκουμπιστεί από την πολιτική.
Επισκέφτηκα την Θεσσαλονίκη πολλές φορές κι έχω συναντήσει πολλούς φορείς και παράγοντες. Τον Μπουτάρη, το έχω πει, δεν θέλω κι ούτε πρόκειται ποτέ να ζητήσω να τον δω, διότι θεωρώ κατάπτυστη, όχι μόνον πολιτικά αλλά και ανθρώπινα, τέτοια συμπεριφορά, να απευθύνεσαι στη ελληνική προσφυγιά ξερνώντας τέτοιες τερατολογίες.
Όποιοι τον χτύπησαν, αν μηνυθούν, μπορούν να αντιμετωπίσουν τον Νόμο με την προφανή άμυνα της δικαιολογημένης αγανάκτησης.
Τα “δημοκρατικά” τόξα, βέλη, βλήματα των Αθηνών, της ψευτοελίτ, πότε θα παύσουν να παρέχουν ασυλία στον κάθε Μπουτάρη και να ζητήσουν την παραίτηση του και τον εξοστρακισμό του από την πολιτική; Όταν στο τσακίρ κέφι πάει και κατουρήσει το Μνημείο της Γενοκτονίας; Ίσως όμως και τότε να του το αναγνωρίσουν ως “δικαίωμα έκφρασης”.
Εγώ θα επαναλάβω την παλαιότερη πρόταση μου, εις επίρρωσιν της παλαιότερης προτάσεως του κυρίου Δημάρχου: για να μην μείνει κανείς αδικημένος στην Θεσσαλονίκη, η Λεωφόρος Αττατούρκ να συναντιέται σε ένα τρίστρατο με την Λεωφόρο Αδόλφου Χίτλερ και την Λεωφόρο Μπενίτο Μουσολίνι, ο δάσκαλος και οι μαθητές του. Κι εκεί που θα τέμνονται να φτιάξουμε δημόσιες τουαλέτες προς τιμήν του Τοπάλ Οσμάν και στην είσοδο να γράφει αγγλιστί με χρυσά γράμματα: “I don’t give a shit, Boutaris Bey”.
Φαήλος Μ. Κρανιδιώτης

arkas-boutaris-1

Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Φωτογραφία του χρήστη Στα τραγούδια και τα ταξίδια ο Βαγγέλης Περάκης / 7:00 με 10:00 / Μέντα 88.
τις άδειες πόλεις που γυρνάς
εικόνες σε ξοδεύουν
αδύναμος να προσκυνάς
αυτούς που σε ληστεύουν

Σαν δαίμονας να κουβαλάς
του κόσμου τους χειμώνες
στα μάτια της να κυνηγάς
παλιούς μικρούς κανόνες

Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα
μη μ’ αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα
έρωτα μου όλα, κι έρωτά μου τίποτα
μη μ’ αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα

Τις νύχτες ντύνεσαι μικρός
κάποιον θα ξεγελάσεις
και ένα κακό που ήρθε χθες
τρέχεις για να προφτάσεις

Μοιάζουν οι δρόμοι με φωτιά
τα βράδια του θανάτου
έρωτας που μυρίζει πια
αρένα στο άγγιγμά του

"Το μεν αμαρτάνειν ανθρώπινον, το μετανοείν Θείον, το δε εμμένειν τη αμαρτία δαιμονικόν" (Αγ. Ιω. Χρυσόστομος).

Τσάι και συμπάθεια


Οι Βρετανοί και η αλήθεια πίσω από το τσάι 
Μπορεί το τσάι να θεωρείται ως η κατ’ εξοχήν βρετανική συνήθεια -αυτό που κάνει τους Άγγλους… Άγγλους- η ιστορία ωστόσο, είναι μάλλον διαφορετική. 
Γιατί στην πραγματικότητα, το στοιχείο που μοιάζει τόσο βαθιά ριζωμένο και ως εκ τούτου άρρηκτα συνδεδεμένο με τη βρετανική κουλτούρα -και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται αυτήν ο υπόλοιπος κόσμος- ξεκίνησε από μία Πορτογαλίδα.
Η Δύση οφείλει το τσάι στην Κίνα, αλλά η Βρετανία οφείλει τη δημοφιλία του και το τελετουργικό της απογευματινής ώρας του τσαγιού, στην Αικατερίνη της Μπραγκάνζα, κόρη του Πορτογάλου βασιλιά, Ιωάννη του IV (1604-1656), ο οποίος πέραν των πολέμων (για τις ολλανδικές καταπατήσεις των πορτογαλικών αποικιών), υπήρξε προστάτης των γραμμάτων και των τεχνών και ιδρυτής της βιβλιοθήκης της Λισσαβόνας, της μεγαλύτερης στον κόσμο την εποχή εκείνη. 
Η ιστορία γυρίζει πίσω, στα 1662, όταν η Αικατερίνη ενώνεται με τα δεσμά του γάμου με τον Κάρολο τον Β της Αγγλίας -τον βασιλιά που συνδέθηκε με την παλινόρθωση της μοναρχίας.
Το deal έκλεισε χάρη σε μία τεράστια προίκα, που περιελάμβανε χρήμα, χρυσό, μπαχαρικά και τα προσοδοφόρα λιμάνια της Ταγγέρης και της Βομβάης. Κάπως έτσι η Αικατερίνη στέφθηκε βασίλισσα της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ιρλανδίας. 
Όταν η νεαρή μετακόμισε στον βορρά για να εγκατασταθεί στο βρετανικό παλάτι, ανάμεσα στις πολυάριθμες αποσκευές της ήταν -ως μέρος της προίκας της- και μεγάλες ποσότητες από φύλλα τσαγιού.
Μάλιστα, ο θρύλος λέει ότι τα κιβώτια έφεραν την επιγραφή «Transporte de Ervas Aromaticas» μεταφορά αρωματικών βοτάνων, αλλιώς «Τ.Ε.Α.»

Πιθανώς, αυτό δεν είναι αλήθεια (οι γλωσσολόγοι πιστεύουν ότι η ετυμολογία της λέξης «τσάι» έχει τις ρίζες της στη μεταγραφή ενός κινέζικου χαρακτήρα), αλλά το σίγουρο είναι ότι το τσάι ήταν δημοφιλές στην αριστοκρατία της Πορτογαλίας, χάρη στην απευθείας εμπορική σύνδεση με την Κίνα μέσω της πορτογαλικής αποικίας στο Μακάο, ήδη από τα μέσα του 1500. 
Όταν η Αικατερίνη έφτασε στην Αγγλία το τσάι καταναλωνόταν μόνο ως φάρμακο, καθώς θεωρούνταν αναζωογονητικό για το σώμα και ειδικά για τη σπλήνα. Αλλά, από τη στιγμή που η νεαρή βασίλισσα το ενέταξε στην καθημερινή ρουτίνα της, έπαψε να είναι ένα απλό τονωτικό και έγινε αναπόσπαστο μέρος της κοινωνικής ζωής. 
Όπως ήταν φυσικό «όταν η Αικατερίνη παντρεύτηκε τον Κάρολο βρέθηκε στο επίκεντρο της προσοχής. Όλα, από τα ενδύματα μέχρι τα έπιπλα της, ήταν στην Αυλή θέμα συζήτησης. Το γεγονός ότι έπαιρνε  τακτικά το τσάι της ενθάρρυνε την κατανάλωση του από το περιβάλλον της. Οι κυρίες έσπευδαν να τη μιμηθούν προκειμένου να ενταχθούν στον κύκλο της» λέει στο BBC, η Sarah-Beth Watkins, συγγραφέας του βιβλίου «Catherine of Braganza: Charles II's Restoration Queen». 
Οι Βρετανοί και η αλήθεια πίσω από το τσάιΓια τη μόδα του τσαγιού που καλλιέργησε η βασίλισσα έγραψε στίχους ακόμη και ο φημισμένος -την εποχή εκείνη- ποιητής Edmund Waller. 

Εν ολίγοις, το τσάι υπήρχε στη Βρετανία πριν από την άφιξη της Αικατερίνης (τουλάχιστον έξι χρόνια νωρίτερα, σύμφωνα με τις πηγές), αλλά δεν ήταν δημοφιλές.
Επιπλέον, ήταν εξαιρετικά ακριβό, οπότε οι Άγγλοι έπιναν καφέ
Γιατί ήταν ακριβό; Οι λόγοι είναι τρεις: Πρώτον, η Αγγλία δεν είχε απευθείας εμπορικές σχέσεις με την Κίνα, δεύτερον, το τσάι από την Ινδία δεν είχε ακόμη διαδοθεί και τρίτον, οι μικρές ποσότητες που εισάγονταν από τους Ολλανδούς είχαν πολύ υψηλή φορολογία. 

Μία λίβρα τσαγιού κόστιζε όσα έβγαζε ένας εργάτης σε έναν χρόνο. Μόνο η ελίτ μπορούσε να αγοράσει τσάι, εξού και το αφέψημα συνδέθηκε με τις συνήθειες των κυριών της βασιλικής αυλής. Μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα, η βρετανική αριστοκρατία έπινε τσάι.
Όσο για το τελετουργικό, ούτε αυτό επινοήθηκε από τους Βρετανούς. Μέχρι που το έφεραν οι Ολλανδοί στην Αγγλία το τσάι ήταν άγνωστο. 

Οι Άγγλοι απλά αντέγραψαν τους Κινέζους. Για την ακρίβεια, έφεραν από την Κίνα μέσω Πορτογαλίας όλα τα συμπαρομαρτούντα: Τα μικροσκοπικά κινέζικα πορσελάνινα ποτηράκια, τα πιατάκια, τα μικρά τσαγιερά κλπ κλπ.
Η Πορτογαλία ήταν μία από τις διαδρομές που ακολούθησε η πορσελάνη για να φτάσει από την Κίνα στην Ευρώπη. «Η υψηλή αισθητική των αντικειμένων αυτών ήταν ένας από τους λόγους που έκανε τη διαδικασία, το τελετουργικό του τσαγιού τόσο ελκυστικό. Ήταν το τελευταίο iphone της εποχής» λέει ο Markman Ellis, καθηγητής στο Τμήμα Μελετών 18ου αιώνα στο University of London. 
Το πιθανότερο είναι ότι, τα πορσελάνινα σερβίτσια -εξίσου πανάκριβα με το τσάι- έφτασαν στην Αγγλία ως μέρος της προίκας της Αικατερίνης. Τα σκεύη των φτωχών Βρετανών ήταν πήλινα. Μόνο με το πέρασμα του χρόνου το τσάι διαπέρασε όλα τα οικονομικά στρώματα της Αγγλίας. 

Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρότι και στην Πορτογαλία επιχειρείται αναβίωση του tea time -τουλάχιστον σε τουριστικά σημεία που απευθύνονται σε εύπορους τουρίστες- η συμβολή της Αικατερίνης στη βρετανική κουλτούρα παραμένει άγνωστη ακόμη και στην ίδια της την πατρίδα. 
πηγή

Διαμορφώνονται καί (μᾶς) ἐπιβάλλονται νέα …«πρότυπα»;

Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο μὲ τὴν ἐφετεινὴ Γιουροβίζιον εἶναι τὸ γιατὶ τὸ Ἰσραὴλ ἐπιλέγει νὰ πουλᾷ τρέλλα….

…ἀντὶ νὰ βάλῃ κάποιαν, ἀπὸ τίς, ὁμολογουμένως ἐντυπωσιακὲς καὶ ταλαντοῦχες Ἰσραηλίτισσες τραγουδίστριες, ποὺ ἴσως εἶναι οἱ ὡραιώτερες γυναῖκες τοῦ κόσμου (οἱ Ἰσραηλίτισσες, γενικῶς).
Ἀρχίω νὰ τείνω νὰ αἰσθάνομαι (ἂν καὶ μόνον ἕνας εἰδικὸς τοῦ χώρου μπορεῖ νὰ πῇ μὲ βεβαιότητα) ὅτι ὁ λόγος εἶναι πὼς αὐτοὶ ποὺ λαμβάνουν τὶς ἀποφάσεις στὸν καλλιτεχνικὸ χῶρο (ὄχι βέβαια οἱ καλλιτέχνες, ἀλλὰ αὐτοὶ ποὺ τοὺς «μανατζάρου»), ἀποτελοῦν μίαν εἰδικὴ κατηγορία ἀνθρώπων ἀπὸ μόνοι τους, καὶ δὲν προέρχονται ἀπὸ κανονικοὺς ἀνθρώπους. Καὶ αὐτο δὲν ἀφορᾷ εἰδικὰ στὸ Ἰσραήλ. Ἀφορᾶ καὶ στὸ Χόλυγουντ καὶ στὸ Μπόλυγουντ, καθὼς φυσικὰ καὶ πολλὰ ἄλλα…
Εἶναι οἱ ἀποκαλούμενοι «ἴματζ μέηκερς», μὲ πρότυπα διαφορετικὰ ἀπὸ τῶν ὑπολοίπων ἀνθρώπων, τὰ ὁποῖα πρότυπα θέλουν νὰ ἐπιβάλουν πλέον σὲ ὅλους τοὺς ὑπολοίπους.
Βέργος Κωνσταντῖνος

O Μπιλ Μάχερ, πολιτικός αναλυτής,άθεος, παραδέχεται ότι το Ισλάμ δεν είναι σαν τις άλλες θρησκείες


Βασιλευούσης τῆς …βλακείας!!!

…τὸ χάνουμε τὸ παιχνίδι τῆς ἐπιβιώσεώς μας Πατριῶτες!!!
Κι ὅταν ἀναφέρομαι στὸν κυρίαρχο κυβερνητικὸ ῥόλο τῆς βλακείας, δὲν περιορίζομαι μόνον στὰ τῶν (φερομένων ὡς) κυβερνώντων μας, ἀλλὰ στὸ καθ΄ ὅλα (τοῦ Ἀριστοτέλους). Ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο, ναί, τὴν ἔχουμε τὴν …βλάβη μας!!! Πάσχουμε…Βαρύτατα…

Ὅλοι μας τὸ ἔχουμε τὸ κάτι …περίεργο στὰ μυαλά μας. Ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγώτερο, πάσχουμε… ἔχουμε βλάβες… Εἴμεθα (ἀπὸ λίγο ἔως πολύ) βλαμμένοι δῆλα δή…
Καὶ οἱ ἔχοντες βλάβη, στὰ αὐστηρῶς φυσικὰ ὅρια, δὲν ἔχουν δικαίωμα ἐπιβιώσεως.
Μία ψυχρὴ ἀπὸ μέρους μας παρατήρησις στὸ πῶς ἀντιμετωπίζονται τὰ ἀνάπηρα κουτάβια ἢ γατάκια ἀπὸ τὶς μάννες τους, θὰ μᾶς ἀποδείξη ἁπλῶς πὼς ἡ Φυσικὴ Ἐπιλογὴ εἶναι αὐτὴ τῆς (ὅσο τὸ δυνατὸν πλησιεστέρας) ἀρτιότητος καὶ ὄχι ἡ, διὰ τῆς βίας, διατήρησις ἐν ζωῇ.

Δὲν εἶναι ἀστεῖο φίλοι μου. Εἶναι μία πραγματικότης, ποὺ ἐὰν θέλουμε νὰ τὴν ἀνατρέψουμε, δὲν γίνεται νὰ κυττᾶμε διαρκῶς γύρω μας. Ὀφείλουμε νὰ ξεκινήσουμε πρῶτα καὶ κύρια ἀπὸ ἐμᾶς. Νὰ κυτταχθοῦμε στοὺς καθρέπτες μας καὶ νὰ …«ξεφλουδίσουμε», σιγά-σιγὰ καὶ μὲ τὸν χρόνο μας, ὅλα ἐκείνα ποὺ μᾶς διατηροῦν ἐν καταστολῇ, ἐν ὑπνώσει καὶ ἐν συγχύσει. Διότι (καὶ ἡ δική μας) ἡ βλακεία, ὁποιασδήποτε ἐκτάσεως, ὡς μοναδικό της στόχο πάντα ἐμᾶς ἔχει. Κι ὅσο αὐτὴ βασιλεύῃ, τόσο ἐμεῖς θὰ παραμένουμε ἄβουλοι (ἢ καὶ ὀργισμένα …ἄβουλοι) δοῦλοι της.

Γιατί ἅπαντες ἐξ ἡμῶν συνεισφέρουμε στήν βασιλεία τῆς βλακείας;
Μά, διότι, θέλουμε δὲν θέλουμε, διατηροῦμε παπαγαλίζοντας ἀμέτρητες ἰδεοληψίες, ποὺ «ἐμβολιασμένες» μὲ κάθε λογῆς (ἐπίσης ἰδεολοπτικά) δηλητήρια, ἀπὸ ἐξωγενῆ  συνήθως ἐρεθίσματα, μᾶς προσφέρουν ἐννοιολογικές, ἰδεοληπτικὲς καὶ ἀντιληπτικὲς ἐναλλακτικὲς  προεκτάσεις καὶ …«διεξόδους», ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα ἐνισχύουν τὶς παρερμηνείες καὶ τὶς παραδοξότητες. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, ὅσο διευρύνονται (ἐνοιολογικῶς, συνειδησιακῶς καὶ ἀντιληπτικῶς) τὰ ἀναγκαία τῆς Ἐπιβιώσεώς μας Ὅρια, οἱ Ἀξίες καὶ οἱ Ἀρχές, τόσο
ἀπομειώνονται οἱ προσλαμβάνουσές μας, τὰ ἀντανακλαστικά μας καὶ ἡ Φυσικὴ συντήρησις τῆς Αἰσθήσεως τοῦ κινδύνου. Ὅλα αὐτὰ ποὺ διατηροῦν ἐν ἐγρηγόρσει τὴν Ἀνάγκη Ἐπιβιώσεώς μας σιγά-σιγὰ δηλητηριάζονται, ἀλλοιώνονται καὶ ἁδρανοῦν, ἐνᾦ ἐμεῖς καθιστάμεθα κυριολεκτικῶς …ζόμπυ, ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ διακρίνουν ἀκόμη καὶ  τὰ αὐτονόητα.

Οἱ βαθμοὶ αὐτῆς τῆς …ζομποποιήσεώς μας ποικίλουν, ἀλλά, δυστυχῶς μας, ὑφίστανται..  Μὰς ἀποξενώνουν ἀπὸ τοὺς γύρω μας καὶ μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ὅλοι μας χρειαζόμεθα. Κι αὐτὸ ποὺ ὅλοι μας χρειαζόμεθα εἶναι ἑνωτικὲς κινήσεις καὶ πράξεις. Ὄχι διαιώνησις τῆς ἀποδομήσεως.
Οἱ ἀντιληπτικές μας προσλαμβάνους καί, καταληκτικῶς, οἱ τρόποι ἐπικοινωνίας μας ἔχουν σχεδὸν ἁδρανοποιηθῆ. Δεχόμεθα μόνον ὅσα θεωροῦμε κοντινὰ στὶς πεποιθήσεις μας. Ὅλα τὰ ὑπόλοιπα τὰ ἀποῤῤίπτουμε, ἀκόμη κι ἐὰν μᾶς περιγελοῦν καταφανῶς οἱ ἀποδείξεις τους. Συνεισφέρουμε διαρκῶς στὸ νὰ μεγιστοποιῶνται οἱ ἀσάφειες. Μὰ ὅσο αὐτὲς οἱ ἀσάφειες ἐξαπλώνονται, τόσο μεγαλώνουν τὰ χάσματα μὲ τοὺς γύρω μας, ἐνᾦ ἐκ παραλλήλου τόσο ἐλαχιστοποιῶνται οἱ δεσμεύσεις, μας οἱ στόχοι μας, μά, κυρίως, ἡ συμμετοχή μας στὴν κοινωνικὴ συνοχή. 
Καταληκτικῶς,  ὅλα αὐτὰ ἀντιμάχονται τὶς συνειδήσεις μας καὶ μᾶς ἀφαιροῦν διαρκῶς βαθμοὺς Ἐλευθερίας. Διότι, κακὰ τὰ ψέμματα, οἱ βαθμοὶ Ἐλευθερίας δὲν συντηρῶνται σὲ ἀτομικὸν ἐπίπεδον γιὰ πολύ. Ἀπαιτεῖται συνεργασία μὲ τοὺς γύρω μας καὶ κοινὴ στόχευσις.   Ὅσο ὅμως αὐξάνονται αὐτὲς οἱ παρερμηνείες καὶ οἱ παραδοξότητες, τόσο αὐξάνονται οἱ ἐκπτώσεις στὴν λογική μας, τόσο πολλαπλασιάζονται οἱ συμβιβασμοίς μας καὶ τόσο περισσότερο μειώνονται οἱ βαθμοὶ Ἐλευθερίας μας.

Οὔτως ἢ ἄλλως ὁ Ἐλεύθερος Ἄνθρωπος δὲν συντηρεῖ ἀσάφειες στὸ μυαλό του. Παραμένει διαρκῶς ἑστιασμένος σὲ συγκεκριμένους σκοπούς, παρεκκλίνει τῶν διαδρομῶν του μόνον ἐὰν ἀποδειχθοῦν λάθος οἱ ἐπιλογές του καὶ οὐδέποτε παύει νὰ ἐργάζεται, συνειδητῶς, γιὰ ἕναν καλλίτερο κόσμο.
Τί ἀκριβῶς κάνουμε ἐμεῖς γιά ὅλα αὐτά;


πηγή


Σημειώσεις
Ἡ μεγίστη ἀνάγκη γιὰ ὅλους μας εἶναι νὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ κάθε εἴδους ὀπτική μας καὶ νὰ ἀποκτήσουμε νέες, πιὸ πανοραμικές. Ὁπτικὲς ποὺ λησμονήσαμε καί, ἀκριβῶς γιὰ αὐτό, φθάσαμε σήμερα στὸ νὰ μαζοποιούμεθα συνειδητῶς, πρὸ κειμένου νὰ μὴν κοπιάσουμε γιὰ τὰ αὐτονόητα. Οἱ ἀποφάσεις ὅμως αὐτὲς ἔχουν τίμημα καί, ἐὰν δὲν ζορισθοῦμε γιὰ νὰ τὸ πληρώσουμε, δὲν ἔχουμε καὶ πολλὲς πιθανότητες.

Ἔγραφα τὶς πρὸ ἄλλες γιὰ τὴν …ὑποσυνείδητο αὐτοχειρία μας. Ἐν ὀλίγοις ἔγραφα γιὰ τὸν καρκίνο, ποὺ τοῦ «ἐπιτρέπουμε» νὰ εἰσέρχεται στὰ σώματά μας καὶ νὰ μᾶς σκοτώνει, ἂν καὶ  γνωρίζουμε, στὸ βάθος, πὼς κύριοι ὑπεύθυνοι γιὰ τὸν ἐρχομό του εἴμαστε ἐμεῖς.
Ὅμως αὐτοὶ οἱ καρκίνοι σκοτώνουν ἕνα πρὸς ἕνα τὰ ἄτομα (κύτταρα).
Ἐδῶ συζητᾶμε γιὰ ἄλλον καρκίνο: αὐτὸν ποὺ σκοτώνει συνολικὰ τὶς κοινωνίες.
Ὁ καρκίνος τῆς κάθε κοινωνίας κατατρώγει κάθε ἐπὶ μέρους μορφὴ ζωῆς, ποὺ ἐπεβίωσε τῶν ἀτομικῶν καρκίνων, ἐνᾦ παρασύρει καὶ τὰ ἄτομα (κύτταρα) στὸν ἀπόλυτο ἀφανισμό. 

Ποτέ δεν ευχήθηκε καλή σαρακοστή στους Χριστιανούς άρα δεν είναι άθεος είναι Αντίχριστος ,που είναι οι ένωση αθέων τώρα να φάνε κρέας στην νηστεία του ραμαζανιού άρα και αυτοί δεν είναι άθεοι είναι αντίχριστοι.

"Με την Ελλάδα καραβοκύρη πάει μια φρεγάτα για το Μισίρι.. Άγιε Νικόλα, παρακαλώ σε στα πέλαγα όλα λουλούδια στρώσε.

 
Όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης "Θυμάμαι παιδί που έγραψα κάποτε τον πρώτο στίχο μου. Από τότε ξέρω ότι δε θα πεθάνω ποτέ, αλλά συγχρόνως ότι θα πεθαίνω κάθε μέρα..." 

ή όπως εξηγεί ο Γιώργος Σεφέρης: "Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα.." 
Ενώ ο Οδυσσέας Ελύτης θα πει πως: "Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγοριέμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά. Να γιατί γράφω. Γιατί η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος..."

  Τάσος Λειβαδίτης και το "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας"

Θα ΄θελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να το ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές, τα τρυγόνια πάνω στους φράχτες
να τ’ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε μ’ όλες τις καμπάνες τους.
Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.
Να τ’ ακούσει ο χρόνος και να μη σ’ αγγίξει αγάπη μου , ποτέ.
Σαν ήμουνα παιδί και μ' έβλεπε λυπημένο η μητέρα μου έσκυβε και με ρωτούσε. Τι έχεις αγόρι;
Δεν μίλαγα. Μονάχα κοίταζα πίσω απ' τον ώμο της ένα κόσμο άδειο από σένα.
Και καθώς πηγαινόφερνα το παιδικό κοντύλι
ήτανε για να μάθω να σου γράφω τραγούδια.
Όταν ακούμπαγα στο τζάμι της βροχής ήτανε που αργούσες ακόμα όταν τη νύχτα κοίταζα τ' αστέρια ήτανε γιατί μου λείπανε
τα μάτια σου κι όταν κτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα δεν ήτανε κανείς. Κάπου όμως μες στον κόσμο ήτανεη καρδιά σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα. Πάντοτε.
Και όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;- μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
αγαπημένη μου...
Αλήθεια κείνη η άνοιξη, εκείνο το πρωινό, εκείνη η απλή κάμαρα της ευτυχίας
Ύστερα ερχόταν η βροχή. Μα έγραφα σ' όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ' όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στην κάμαρα μας. Κράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη...
Όταν χαμογελούσες ένα περιστέρι διάβαινε στην βραδιασμένη κάμαρα ένα σύννεφο χρυσό ταξίδευε στον ουρανό όταν χαμογελούσες. Όταν χαμογελούσες ξεχνούσα τη στέγη που έσταζε,
ξεχνούσα το τρύπιο πάτωμα έλεγα κιόλας, να, μες απ' τις τρύπες του όπου και να 'ναι θα φυτρώσουνε μεγάλα κόκκινα τριαντάφυλλα....
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή....

Με τον Οδυσσέα Ελύτη και το "Μικρό Ναυτίλο":

ΣΤΙΣ ΑΚΡΟΓΙΑΛΙΕΣ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ υπήρχε μια μακαριότητα, ένα μεγαλείο, που έφτασαν ως τις ημέρες μας άθιχτα.
Η πατούσα μας, που ανασκαλεύει την ίδια άμμο, το νιώθει.
Περπατάμε χιλιάδες χρόνια, ο άνεμος ολοένα λυγίζει τις καλαμιές κι ολοένα εμείς υψώνουμε το πρόσωπο. Κατα πού; Ως πότε;
Τ' ΑΝΩΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΜΟΥ τα έκανα στο Σχολείο της θάλασσας. Ιδού και μερικές πράξεις για παράδειγμα:
Εάν αποσυνδέσεις την Ελλάδα, στο τέλος θα δεις να σου απομένουν μια ελιά, ένα αμπέλι, κι ένα καράβι.
Που σημαίνει: με άλλα τόσα την ξαναφτιάχνεις.
Ένα δειλινό στο Αιγαίο περιλαμβάνει τη χαρά και τη λύπη σε τόσο ίσες δόσεις που δεν μένει στο τέλος παρά η αλήθεια.
Και δεν είναι τυχαίο που γυρίζουμε όλοι μας γύρω απ' τον ήλιο.
Το σώμα ξέρει.
Δεν είμαι ζωγράφος. Μα θα σε πω με ασβέστη και με θάλασσα.
Θα φυτέψω αμπέλια - λέξεις. Θα κτίσω Ανάκτορα μ' αυτά που μου δίνεις ν' αγαπώ.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΚΑ ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ είναι γεμάτα καλαμιές. Ξόδεψα πολύν άνεμο για να μεγαλώσω.
ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΣΑ Ν' ΑΠΟΧΤΗΣΩ μια ζωή από πράξεις ορατές για όλους, επομένως να κερδίσω την ίδια μου διαφάνεια, το χρωστώ σ' ένα είδος ειδικού θάρρους που μου 'δωκεν η Ποίηση:
να γίνομαι άνεμος για το χαρταετό και χαρταετός γιατον άνεμο, ακόμη και όταν ουρανός δεν υπάρχει.

Με τον Κωνσταντίνο Καβάφη και το "Πρώτο σκαλί":

Εις τον Θεόκριτο παραπονιούνταν
μια μέρα ο νέος ποιητής Ευμένης·
«Τώρα δυο χρόνια πέρασαν που γράφω
κ’ ένα ειδύλλιο έκαμα μονάχα.
Το μόνον άρτιόν μου έργον είναι.
Aλλοίμονον, είν’ υψηλή το βλέπω,
πολύ υψηλή της Ποιήσεως η σκάλα·
κι απ’ το σκαλί το πρώτο εδώ που είμαι
ποτέ δεν θ’ ανεβώ ο δυστυχισμένος.»
Είπ’ ο Θεόκριτος· «Aυτά τα λόγια
ανάρμοστα και βλασφημίες είναι.
Κι αν είσαι στο σκαλί το πρώτο, πρέπει
νάσαι υπερήφανος κ’ ευτυχισμένος.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.
Κι αυτό ακόμη το σκαλί το πρώτο
πολύ από τον κοινό τον κόσμο απέχει.
Εις το σκαλί για να πατήσεις τούτο
πρέπει με το δικαίωμά σου νάσαι
πολίτης εις των ιδεών την πόλι.
Και δύσκολο στην πόλι εκείνην είναι
και σπάνιο να σε πολιτογραφήσουν.
Στην αγορά της βρίσκεις Νομοθέτας
που δεν γελά κανένας τυχοδιώκτης.
Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι·
τόσο που έκαμες, μεγάλη δόξα.

Και με τον Γιώργο Σεφέρη και τον "Γέροντα στην ακροποταμιά"

Δε θέλω τίποτε άλλο παρά να μιλήσω απλά, να μου δοθεί ετούτη η χάρη.
Γιατί και το τραγούδι το φορτώσαμε με τόσες μουσικές που σιγά-σιγά βουλιάζει
και την τέχνη μας τη στολίσαμε τόσο πολύ που φαγώθηκε από τα μαλάματα το πρόσωπό της
κι είναι καιρός να πούμε τα λιγοστά μας λόγια γιατί η ψυχή μας κάνει αύριο πανιά.

 


Με τη φουρτούνα
και το Σιρόκο
ήρθε μια σκούνα
απ’ το Μαρόκο

Με τον αγέρα
και με τ’ αγιάζι
πάει μια μπρατσέρα
για την Βεγγάζη

Άγιε Νικόλα,
παρακαλώ σε
στα πέλαγα όλα
λουλούδια στρώσε

Με τον ασίκη
το μπουρλοτιέρη
ήρθε ένα μπρίκι
από τ’ Αλγέρι

Με την Ελλάδα
καραβοκύρη
πάει μια φρεγάδα
για το Μισίρι

Μήπως;



 

"Μήπως όμως αυτό που ζούμε, είναι το τέλος του ίδιου του Ελληνισμού; Το περιβόητο Finis Graeciae; Εδώ και εικοσιπέντε χρόνια υποστηρίζω μια αμφίσημη άποψη. Η μια πλεύρά της είναι αυτή που μου αποδόθηκε με τον τίτλο "ο νεοέλληνας δεν είναι βιώσιμο είδος". Σωστά. Ως σωρός απο τα εν λόγω "θρύψαλα", ασφαλώς και δεν είναι "βιώσιμος" ο νεόλληνας. Υπάρχει όμως και η αόρατη δια φυσικού οφθαλμού όψη του προβλήματος. Ο ΄Ελληνας που έτυχε να ακούσει για το "ύδωρ το ζων" και προσπαθεί να ξεμπαζώσει την Πηγή του, είναι και παραείναι βιώσιμος. Για να μην πω ότι είναι κατ' εξοχήν βιώσιμος."

Θεόδωρος Ζιάκας

Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΙΛΙΝΤΕΝ ΚΑΙ ΟΙ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΖΑΕΦ





Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων
Η επικαιρότητα επιβάλλει να θυμηθούμε σήμερα (Μάϊος 2018) την ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν. Μαθαίνουμε από δημοσιογραφικές πηγές ότι ο κ. Ζάεφ, πρωθυπουργός των Σκοπίων, πρότεινε στον Έλληνα πρωθυπουργό το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας του Ίλιντεν». Η λέξη Ίλιντεν στα βουλγαρικά σημαίνει: ημέρα του Προφήτη Ηλία. Στις 20 Ιουλίου 1903 στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία οι Βούλγαροι κομιτατζήδες της οργανώσεως ΒΜΡΟ (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση) προσπάθησαν να ξεσηκώσουν τον αγροτικό χριστιανικό πληθυσμό με το ψευδές σύνθημα «Η Μακεδονία στους Μακεδόνες». Ανατίναξαν δύο τηλεγραφικούς στύλους, ξήλωσαν λίγα μέτρα σιδηροδρομικής γραμμής, εισήλθαν για λίγο σε ορισμένα χωριά και μετά εξαφανίσθηκαν αφήνοντας τον τακτικό τουρκικό στρατό να ξεσπάσει σε αθώους.
Θύματα της οθωμανικής εκδικήσεως ήσαν τρεις βλαχόφωνες ελληνικές κωμοπόλεις. Το Κρούσοβο, που ανήκει σήμερα στα Σκόπια, η Κλεισούρα και το Νυμφαίο στη Δυτική Μακεδονία. Η εξέλιξη αυτή αφ’ ενός μεν ξεσκέπασε τα σχέδια των κομιταζήδων, ότι ουσιαστικά ενδιαφέρονταν για τη Μεγάλη Βουλγαρία, αφ’ ετέρου δε αφύπνισε διπλωμάτες, στρατιωτικούς και εθελοντές στην ελεύθερη Ελλάδα. Η ένοπλη φάση του Μακεδονικού Αγώνα κορυφώθηκε από το 1903 έως το 1908 με σημαντικές επιτυχίες του Ελληνισμού. Η εξέγερση του Ίλιντεν είχε ανθελληνική στόχευση, έγινε με όραμα τη Μεγάλη Βουλγαρία και οποιαδήποτε συμπερίληψή της στο όνομα των Σκοπίων θα υπενθυμίζει τον χάρτη του βουλγαρικού εθνικισμού που περιλάμβανε τη Θεσσαλονίκη και όλη τη Μακεδονία.
Η εξέγερση του Ίλιντεν αξίζει να μελετάται και σήμερα για δύο κυρίως λόγους:
Πρώτον, διότι έχουν δημοσιευθεί από το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνος οι εκθέσεις των Προξένων των Ευρωπαϊκών Δυνάμεων. Στα κείμενα αυτά, που εστάλησαν το 1903 από τη Θεσσαλονίκη προς τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι Πρόξενοι πουθενά δεν ομιλούν για «Μακεδονικό Ἐθνος». Η σύγκρουση ήταν μεταξύ Ελλήνων και Βουλγάρων κάτω από το βλέμμα των Οθωμανών που κατείχαν τότε τη Μακεδονία. Το «Μακεδονικό Έθνος» κατασκευάσθηκε το 1944 από τον Τίτο.
Δεύτερον, διότι από την κατασκευή του τεχνητού «Μακεδονικού Έθνους» το 1944 μέχρι πέρσυ (2017) ο εορτασμός της επετείου δίχαζε Σκοπιανούς και Βουλγάρους. Οι Σκοπιανοί θεωρούν τους ηγέτες των εξεγερθέντων ως «Μακεδόνες», ενώ οι Βούλγαροι τους θεωρούν Βουλγάρους και ήρωες της εθνικής αφύπνισης του λαού τους. Μετά το 2017 έχει αρχίσει μία εμφανής πολιτική, εκκλησιαστική και πολιτιστική προσέγγιση μεταξύ των δύο κρατών και ο Ζόραν Ζάεφ σε αρκετές δηλώσεις του δείχνει να προσεγγίζει τις βουλγαρικές απόψεις.
Την Ελλάδα δεν την αφορά η διμερής διαμάχη Σκοπιανών και Βουλγάρων ιστορικών. Την ενδιαφέρει να μην χρησιμοποιηθεί ένας όρος που εκφράζει σήμερα δύο αλυτρωτισμούς και επεκτατισμούς: Τον ψευδομακεδονικό και τον βουλγαρικό.
Και σε τελευταία ανάλυση η όλη συζήτηση για τη σύνθετη ονομασία είναι λανθασμένη. Ποιος μας εγγυάται ότι θα τιμωρηθούν τα Σκόπια, αν μετά από λίγους μήνες αλλάξουν το όνομά τους με απόφαση της Βουλής; Δηλαδή αν απορρίψουν τον προσδιορισμό (Άνω, Νέα, Ίλιντεν κλπ) και κρατήσουν μόνον τον όρο «Μακεδονία»; Το εθνικό συμφέρον επιβάλλει να σταματήσει τώρα κάθε διαπραγμάτευση, η οποία οδηγεί σε απαράδεκτη εθνική υποχώρηση!