Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

 

Κύριε της στιγμής, του λεπτού, των αιώνων, δος μοι παρόν
Κύριε του φθόγγου, της λέξης, της πρότασης, δος μοι φωνή
Κύριε της στάσης του βήματος, της πορείας, δος μοι κατεύθυνση
Κύριε της σιγής, της πνοής και της άπνοιας, δος μοι το φως
Κύριε των οικείων, εναντίων και ξένων, δος μοι το είναι μου να σου το χαρίσω

Aγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου

Άθως

Ο τραγικός ‘Θεόδωρος Καλμούκος’ «Αυτοί οι αμόρφωτοι στενόμυαλοι φονταμενταλιστές έχουν γίνει το δράμα και το τραύμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας ..»

Η γνωστή Βαρλααμική εκδοχή στη σύγχρονη πραγματικότητα. Ερμηνεύουν το λόγο του Θεού διανοητικά επειδή πιστεύουν ότι με τη διάνοια βρίσκεις τον Θεό. Και η μελέτη της Αγίας Γραφής αν έτσι ερμηνεύεται δε μπορεί κάπου θα σκοντάψεις. Αν ο Θεός δε φωτίσει τον άνθρωπο ό,τι κι αν κάνει σε λάθος απαντήσεις θα βρεθεί. Μακάρι να μπορούσε μόνος του, χωρίς πνευματικό οδηγό να βαδίσει το τραχύ της οδού, τότε δε θα του χρειαζόταν ο οδηγός. Αμόρφωτοι ήταν και οι δώδεκα μαθητές του Χριστού, αλλά όταν τους σκέπασε η θεία Χάρη πλέον δεν χρειάζονταν οδηγό, είχαν το ζέον Πνεύμα μέσα τους που τους καθοδηγούσε. Ο τυφλός δε μπορεί να κάνει βήμα αν δεν έχει έναν που βλέπει δίπλα του, κι εκείνος ήταν κάποτε τυφλός αλλά με το διαρκή του αγώνα ανέβλεψε σαν το τυφλό της οδού που έκραζε μέρα-νύχτα Κύριε ελέησον με όταν διέβαινε ο Χριστός. Μόνο αυτός ο βιωματικά τυφλός που ανέβλεψε μπορεί να δείξει και σε έναν άλλο τυφλό πώς να βλέπει.

 Δεν θα πιστεύετε αυτό που θα διαβάσετε. Καιρός να ξυπνήσουμε και να καταλάβουμε πόσο κοντά μας βρίσκεται ο εχθρός, σε απόσταση αναπνοής. Να αναγνωρίσουμε το πνεύμα του, το πρόσωπό του, να τον ονομάσουμε και να πάρουμε θέση πριν να είναι πολύ αργά. Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός που παράγει αγιότητα και ζωντανεύει την Παράδοση της Εκκλησίας μισείται για έναν και μοναδικό λόγο: ΤΟΥΣ ΞΕΓΥΜΝΩΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ.

Το άρθρο που ακολουθεί δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα The National Herald στις 31 Ιανουαρίου του 2017 με τίτλο: ‘Elderism, Futurism, and Prophetism’. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στις 24 Ιανουαρίου του 2017, το ίδιο άρθρο αλλά λίγο διαφορετικό και ίσως πιο ‘μαζεμένο’ είχε δημοσιευθεί στον Εθνικό Κήρυκα!
(Θυμάστε τι λέγαμε για την εν λογο εφημερίδα :εδώ)

με τίτλο: ‘Γεροντισμός, μελλοντισμός, προφητισμός’. Στο τέλος της μετάφρασης αναδημοσιεύω και το άρθρο που δημοσιεύτηκε στον Εθνικό Κήρυκα.

Παρτε ένα zantac και συνεχίστε την ανάγνωση: εδώ

Οι Ιταλοί διαμαρτύρονται για τους υποχρεωτικούς παιδικούς εμβολιασμούς.Βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας ελευθερία.Εμείς πότε θα σηκωθούμε από τους καναπέδες μας,σκοτώνουν εκτός από το μέλλον των παιδιών μας και τα ίδια μας τα παιδιά.Βάζουν μεγάλες ποσότητες βαρεών τοξικών μετάλλων στα εμβόλιά τους

Η ανοχή στον ισλαμισμό σκοτώνει – Εάν δεν αλλάξουμε μυαλό θα κολυμπήσουμε στο αίμα μας

Η ανοχή στον ισλαμισμό σκοτώνει – Εάν δεν αλλάξουμε μυαλό θα κολυμπήσουμε στο αίμα μας

Υπάρχει ένας βολικός μύθος που λέει πως η Ελλάδα δεν κινδυνεύει από την ισλαμική τρομοκρατία, διότι έχουμε παραδοσιακές καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και διότι φερόμαστε καλά στους μουσουλμάνους.
Πρόκειται για μία αυτοκτονική μπούρδα.
Το Ισλαμικό Κράτος δεκάρα δεν δίνει και για τα δύο.
Οι αληθείς λόγοι που προσωρινά την έχουμε γλυτώσει σε αυτή την συνεχιζόμενη αλληλουχία σφαγών Χριστιανών, είναι άλλοι.
Είμαστε το κύριο δρομολόγιο διείσδυσης προς την Ευρώπη, δια του οποίου εισέρχονται ανάμεσα στα στίφη προσφύγων και λαθρομεταναστών -που στέλνει το κράτος-συμμορία του Ερντογάν- άγνωστος αριθμός “κοιμώμενων” τζιχαντιστών.
Αυτοί χτυπούν, όταν έρθει η ώρα, και μέχρι τότε ριζοσπαστικοποιούν και άλλους μέσα στις ολοένα διευρυνόμενες σουνίτικες κοινότητες, που επέτρεψε να εξαπλωθούν παντού ή προδοτική στάση των ευρωπαϊκών ελίτ, οι μισθοφόροι του Σόρρος ή απλά οι μηδενιστές ηλίθιοι, δούλοι των αντιχριστιανικών και αντιευρωπαϊκών πεποιθήσεων τους.
Διότι αληθινά αντιευρωπαϊκό είναι κάθε τι και καθένας που πλήττει τους τρεις βασικούς πυλώνες της Ευρώπης, την Ελλάδα, τη Ρώμη και τον Χριστιανισμό, ξεχαρβαλώνοντας την ευρωπαϊκή ασφάλεια και τις επιμέρους εθνικές ταυτότητες με το εγκληματικό δόγμα που λέει πως “ή παράνομη μετανάστευση είναι δικαίωμα” και με την ψευδαίσθηση των δικαιωματιστών υπονομευτών πως οι σουνίτες μπορούν να αφομοιωθούν και να ενστερνιστούν τις αξίες της δυτικής Δημοκρατίας και του πλουραλισμού.
Στην πρώτη γραμμή του άρατε πύλας είναι οι αναρχικοί, η αριστερά και οι φιλελεύθεροι δικαιωματιστές, οι οποίοι, αν το Ισλαμικό Κράτος έπαιρνε κεφάλι σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα, θα τους πέρναγε πρώτους πρώτους από το λεπίδι.
Ο άλλος λόγος, που ως τώρα δεν χτυπήθηκε η Πατρίδα μας, είναι πως όλες οι ενέργειες του Ισλαμικού Κράτους είναι πρωτίστως ένοπλη προπαγάνδα.
Ως τέτοια είναι πιο αποδοτική, όταν χτυπιούνται στόχοι σε μεγαλύτερες χώρες, όπως η Γαλλία, η Αγγλία, η Γερμανία κ.λπ.
Το χτύπημα σε μας είναι απλά ζήτημα χρόνου και πρέπει να είναι πρώτη προτεραιότητα για τις αρμόδιες υπηρεσίες μας να υπερβάλλουν εαυτόν στην πρόληψη του, όσο δύσκολο και αν είναι.
Αυτό, όπως και κάθε πολιτική, απαιτεί θάρρος, σχέδιο, αλλά πριν από κάθε τι άλλο να αναγνωρίσεις το πρόβλημα.
Οι δηλώσεις της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης για την σφαγή στην Βαρκελώνη, όπου χαροπαλεύει και μία Ελληνίδα μάνα, είναι μνημείο περιδεούς “πολιτικής ορθότητας”.
Κανείς, πλην ημών της Νέας Δεξιάς, δεν κατονόμασε τον εχθρό, το μαχητικό Ισλάμ.
Η δε δημοσιογραφική βλακεία και υποκρισία χτύπησε ταβάνι.
Δεκατρείς αθώοι άνθρωποι λιωμένοι σαν κατσαρίδες, περισσότεροι από 100 οι τραυματίες, αλλά διάφορες ντουντούκες της παρακμής ανησυχούν για την… ισλαμοφοβία και την άνοδο του ρατσισμού.
Σε αυτό τον δρόμο της Βαρκελώνης πριν λίγους μήνες περπατούσε με μία φίλη της η μικρή μου κόρη, όπως περπατούσε ή ελληνική οικογένεια που χτυπήθηκε προχθές.
Λέω απλά πώς μας αφορά όλους μας αυτός ο νέος ισλαμικός πόλεμος στην Ευρώπη.
Τα παιδιά μας σπουδάζουν, ταξιδεύουν, ας βγάλουμε λοιπόν το κεφάλι από την άμμο και ας σταματήσουμε τις πάσες και τις διευκολύνσεις σε αυτά τα καθάρματα.
Τον Αϊλάν που πνίγηκε, αφού τον φόρτωσαν οι δουλέμποροι του Ερντογάν στη βάρκα και ο πατέρας του, δελεασμένος από το “ανοίξαμε και σας περιμένουμε”, τον έκαναν σημαία.
Το τρίχρονο παιδάκι στην Βαρκελώνη δεν το σκότωσε η “ισλαμοφοβία”, ούτε ο “ρατσισμός”.
Οι δράστες δεν είναι ούτε Ινδοί Χάρε Κρίσνα, ούτε Σαολίν μονάχοι από την Κίνα.
Το σκότωσαν φανατικοί μουσουλμάνοι, οι οποίοι μισούν όλες μας τις αξίες, την ίδια μας την ύπαρξη, και όλα αυτά τα κρυόκωλα που δήλωσαν οι κυβερνώντες μας κι ο Μητσοτάκης, κινδυνεύουν να τους κάνουν να πεθάνουν από τα γέλια.
Οι βασικές αιτίες της ισλαμικής επιθετικότητας είναι η εγκληματική απορρύθμιση από την κυβέρνηση Ομπάμα-Κλίντον όλου του συστήματος ασφαλείας στη Β. Αφρική και τη Μ. Ανατολή και η συνεχής εκπομπή από την Δύση του μηνύματος της ενδοτικότητας και του μαρασμού.
Κυρία ευθύνη γι’ αυτό έχει η αριστερά και οι φιλελεύθεροι δικαιωματιστές που καθαιρούν την πνευματικότητα του Χριστιανισμού σηκώνοντας τα ψωραλέα κουρέλια των δικαιωμάτων του πολυερωτικού κουτσού λαγού, χτυπούν την παραδοσιακή οικογένεια, στήριγμα της κοινωνίας, υπονομεύουν την εθνική ταυτότητα και διευκολύνουν την ισλαμική πλημμυρίδα διασπείροντας παντού ανθρώπους που δεν θα αφομοιωθούν ποτέ, ζώσες εκρηκτικές ύλες που θα πυροδοτηθούν ανά πάσα στιγμή.
Οι ισλαμιστές μπορούν να μας βλάψουν επειδή τους επιτρέπουμε να είναι εδώ και επειδή οι απόστολοι του μαρασμού στις κοινωνίες μας προβάλλουν την ουτοπική επιθυμία τους στη φονική πραγματικότητα.
Όπως στα 1939 – 1945 οφείλαμε να είμαστε αντιναζιστές, και θα ήταν αστείο να αποκληθούμε “ναζιστοφοβικοί”, το ίδιο ισχύει σήμερα για το μαχητικό Ισλάμ.
Για την ασφάλεια μας δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις όπου και η πίτα θα είναι ολόκληρη και η “πολιτική ορθότητα” χορτάτη. Εάν δεν αλλάξουμε μυαλό και πολιτικές, θα κολυμπήσουμε στο αίμα μας
 Φαήλος Κρανιδιώτης

Τηγανίτες με κάππαρη από την Κίμωλο

THGANITES-ME-KAPARH 
Νόστιμες, αλμυρές τηγανίτες που σερβίρονται το ίδιο ευχάριστα ζεστές σαν ορεκτικό, αλλά και κρύες με σαλάτα.
Μερίδες:4

Χρόνος προετοιμασίας:10'

Χρόνος μαγειρέματος:15'

Έτοιμο σε:25'

Υλικά

  • 3½ φλιτζάνια αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
  • 100γρ. κάππαρη, ξαρμυρισμένη
  • 2 κρεμμυδάκια φρέσκα (ή 1 κρεμμύδι ξερό), ψιλοκομμένα
  • ½ φλιτζάνι μαϊντανό, ψιλοκομμένο
  • ½ φλιτζάνι άνηθο, ψιλοκομμένο
  • αλάτι, πιπέρι
  • ελαιόλαδο για το τηγάνισμα
  • φυλλαράκια κάππαρης τουρσί, για γαρνίρισμα

    Διαδικασία

    Ανακατεύετε το αλεύρι με την κάππαρη, τα κρεμμύδια, τα μυρωδικά, αλάτι και πιπέρι και ρίχνετε όσο νερό χρειάζεται ώστε να γίνει ένας πηκτός χυλός.

    Ζεσταίνετε το ελαιόλαδο σε ένα τηγάνι και ρίχνετε το μίγμα κουταλιά-κουταλιά, ψήνοντας τις τηγανίτες μέχρι να ροδίσουν και από τις δύο πλευρές.

    Τις βγάζετε με τρυπητή κουτάλα και τις μεταφέρετε σε πιάτο στρωμένο με απορροφητικό χαρτί κουζίνας. Σερβίρετε γαρνίροντας με φυλλαράκια κάππαρης.
  • πηγή

Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017

«Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι’ αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή».


Άγιος Πορφύριος

Γεμίζουν τ' άδεια μας σταμνιά κερί και μέλι


Γεμίζουν τ' άδεια μας σταμνιά κερί και μέλι 
[Διήγηση π. Πορφυρίου Σιμωνοπετρίτου]
Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898 - 1959)

Επιμέλεια: Σοφία Ντρέκου

Γιατρός, ψυχίατρος, ήρθε να καλογερέψει και πήγαμε να πάρει την ευχή του παππού μας τού παπα Εφραίμ.

Και στον γυρισμό πήραμε ευλογία να προσκυνήσουμε στις σπηλιές τής Αγίας Άννας, εκεί που έζησε ο γέρο Ιωσήφ μέχρι το 1956. Τώρα είμαστε στο 1984, Τρίτη των Μυροφόρων, της Διακινήσεως.

Πήγαινα μπροστά. Μόνο η κάσσα από το έμπα όρθια. Στα δεξιά γκρεμός, χάος κάτω η θάλασσα.

Αριστερά εκκλησάκι, ένα τζάμι σπασμένο στο παράθυρο. Κυττάζω μέσα και η ευωδία γλυκιά, σαν μέλι σαν κερί, λες και μόλις άναψε το καρβουνάκι.

Δεν λέω τίποτα γιατί ο ψυχίατρος όλα τα ζύγιζε με την λογική. Προχώρησα και τον ακούω να φωνάζει ευωδιάζει, ευωδιάζει, μέσα από το εκκλησάκι έρχεται ευωδία.

Ποιός να ήρθε, κανένας δεν είχε περάσει, τα χορτάρια τα χτυπούσαμε για να σκίσουμε.

Δεν απάντησα και προχώρησα προς τα κελλιά που δεν ακουμπούσαν στον βράχο, για την υγρασία.

Σε μια γρεντιά μια αρμαθιά κλειδιά.

Ποιο να ανοίγει το δωμάτιο; Βάζω ένα και με την πρώτη άνοιξε.

Λες και χθες μετακόμισε ο νοικοκύρης.

Και εκεί που έβαζε το κεφάλι του ευωδία… Η ίδια σαν το εκκλησάκι.

Ελάτε γιατρέ. Μυρίστε και εδώ. - Μυρίζει το ίδιο σαν έξω.

Αργότερα ρώτησα και έμαθα πως αυτό ήταν το κελλί του Γερο Ιωσήφ (του Ησυχαστή).


Μέλι γλυκύτατον ησυχίας τρυγήσας
ερημίαις πλανώμενος ερασμίαις τού Άθω
Μέλι ουράνιον εν Εδέμ σε ευφραίνει,
όπερ παμμάκαρ Ιωσήφ σπηλαιώτα, 
ως οσμή αιωνία εκ λειψάνων σου πνέει
24.9.1988[1]


Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1898-1959)

Γεννήθηκε το έτος 1898 εις το χωρίον Λεύκες της Πάρου. Η Πάρος είναι ένα μικρό και ήρεμο νησί των Κυκλάδων. Οι γονείς του ήσαν πτωχοί και αναγκάζονταν να εργάζωνται πολύ δια να συντηρήσουν την οικογένειά τους. Ο πατέρας του ωνομάζετο Γεώργιος και απέθανε πολύ ενωρίς. Η μητέρα του Μαρία ανέλαβε την προστασία όλης της οικογενείας. Η μητέρα του ήταν ευλογημένη ψυχή και είχε απλότητα και ακεραιότητα χαρακτήρος και επήγαμε πολύ συχνά εις την Εκκλησίαν δια να λειτουργηθή, αλλά και δια να περιποιηθή τον Ιερόν ναόν.

Όταν ο μικρός Φραγκίσκος -αυτό ήταν το κοσμικόν όνομα του Γέροντος Ιωσήφ- έφυγε δια να γίνη μοναχός η μητέρα του είπε εις τους συγγενείς της:
  • «Το εγνώριζα πως θα γίνη μοναχός από την γέννησίν του. Όταν εγέννησα τον Φραγκίσκον μου και ήμουνα ακόμη εις το κρεββάτι με το μωρό δίπλα φασκιωμένο, είδα να ανοίγη η στέγη του σπιτιού και ένας φτερωτός και πολύ ωραίος νέος, που μόλις μπορούσα να τον αντικρύσω από την πολλήν λάμψιν του, κατέβηκε και εστάθηκε πλάι στο μωρό μου και άρχισε να το ξεσκεπάζη με σκοπόν να το πάρη.
Όταν εγώ διαμαρτυρήθηκα λέγοντας, «Τι κάνεις καλέ; Θα μου πάρης το μωρό μου;» Εκείνος επέμενε ότι δια τον σκοπόν αυτόν ήρθε και αυτή είναι η απόφασις. Και δια να με βεβαίωση, μάλιστα μου έδειξε σε ένα σημειωματάριο γραμμένη μια εντολή, ότι πρέπει οπωσδήποτε να πάρη το μικρό. Όταν αντιστάθηκα, ο Άγγελος μου έδωσε ένα πολύτιμον κόσμημα σε σχήμα σταυρού και μου πήρε το μωρό». Από τότε πίστευα, έλεγε η μητέρα του Μαρία, ότι κάποτε ο Φραγκίσκος θα ακολουθούσε τον Χριστόν.

Ο Γέροντας ως την εφηβικήν του ηλικίαν παρέμεινε εις το χωριό του και βοηθούσε την μητέραν του εις τις διάφορες εργασίες του σπιτιού. Μετά έφυγε δια τον Πειραιά, όπου εργαζότανε ως μικροέμπορος. Εις την ηλικίαν των εικοσιτριών ετών κέντρον της εργασίας του ήτο η Αθήνα. Ήταν πολύ δραστήριος, αλλά απέφευγε την πονηρία και την αδικίαν.

Τότε άρχισε να μελετά πατερικά βιβλία. Μεγάλον ενθουσιασμόν προκαλούσαν εις αυτόν οι βίοι των μεγάλων ασκητών. Την απόφασίν του δια τον μοναχισμόν την επήρε υστέρα από το ακόλουθο όραμα:
  • «Ένα βράδυ είδα εις τον ύπνο μου ότι περνούσα έξω από τα ανάκτορα και αμέσως με επήραν δυό αξιωματικοί της ανακτορικής φρουράς και με ανέβασαν εις το παλάτι. Δεν εκατάλαβα τον λόγον και δια τούτο διαμαρτυρήθηκα. Τότε μου αποκρίθηκαν με καλωσύνη να μη φοβούμαι, αλλά να ανέβω, διατί είναι θέλημα του Βασιλέως. Ανεβήκαμε σε ένα πολύ υπέροχον ανάκτορον, ανώτερον από κάθε επίγειον, μουεφόρεσαν μια ολόλευκη και πολύτιμη στολή και μου είπαν· «από εδώ και εμπρός θα υπηρετής εδώ». Και μετά με επήγαν να προσκυνήσω τον Βασιλέα.
Ξύπνησα αμέσως και αυτά που είδα και άκουσα χαράχθηκαν τόσο πολύ μέσα μου, ώστε δεν μπορούσα να κάνω η να σκεφθώ τίποτε άλλο. Σταμάτησα τις εργασίες μου και έμεινα σκεπτικός. Άκουγα ζωντανά μέσα μου να επαναλαμβάνεται διαρκώς εκείνη η εντολή «από τώρα και εμπρός θα υπηρετής εδώ». Όλη μου η κατάστασις εσωτερικά και εξωτερικά άλλαξε».

Έτσι επήρε την απόφασιν και έφυγε δια το Άγιον Όρος. Ο πρώτος σταθμός ήταν τα Κατουνάκια. Εκεί ζούσε τότε ο αείμνηστος Γέροντας Δανιήλ, ο ιδρυτής της αδελφότητος των Δανιηλαίων. Από τον Γέροντα Δανιήλ, ο οποίος ήταν ευλαβής και συνετός άνθρωπος, έλαβε μεγάλην βοήθειαν. Δεν έμεινε όμως μαζί του, διότι αγαπούσε την αυστηρότερη ησυχαστικήν ζωήν.

Σε μια πανηγύρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος εις την κορυφήν του Άθωνα, εγνώρισε τον Γέροντα Αρσένιο. Έκτοτε ο π. Αρσένιος έγινε ο μόνιμος συνασκητής του και δεν εχώρισαν ποτέ πλέον.



Υποτάχθηκαν εις τον Γέροντα Εφραίμ που είχε την καλύβην του Ευαγγελισμού εις τα Κατουνάκια. Έπειτα μαζί με τον Γέροντά τους Εφραίμ έφυγαν δια την Σκήτην του Αγίου Βασιλείου δια περισσοτέραν άσκησιν.

Μετά την κοίμησιν του Γέροντος Εφραίμ άρχισαν τους μεγάλους ασκητικούς αγώνας. Η άσκησίς τους ήταν η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή. Κυριώτερον όμως έργον αποτελούσεν δι αυτούς η νήψις και ο εγκλεισμός του νοός εις την καρδίαν.

Το έτος 1938 μαζί με τον π. Αρσένιον μετεκόμισαν εις τις απόκρημνες σπηλιές της Μικράς Αγίας Άννης. Εις ένα από τα σπήλαια αυτά υπήρχε και Εκκλησία του Τιμίου Προδρόμου. Διεμόρφωσαν εκεί τον χώρον, έκτισαν και μερικά κελλία και παρέμειναν εις το σπήλαιον αυτό έως και το έτος 1947.

Εις αυτό το ταπεινόν σπήλαιον του Τιμίου Προδρόμου ασκήθηκαν και ετοιμάσθηκαν τα πνευματικά του παιδιά και έγιναν έπειτα ηγούμενοι εις άλλα μοναστήρια. Εις τον μακαριστόν Γέροντα Ιωσήφ οφείλεται η πνευματική αναγέννησις και επάνδρωσις έξι Ιερών Μονών του Αγίου Όρους και πολλών άλλων γυναικείων αδελφοτήτων εις τον Ελλαδικόν χώρον.

Από το ταπεινόν αυτό σπήλαιον εξεκίνησε και ο Γέροντας Εφραίμ και ίδρυσε εις τον Καναδά και την Αμερικήν ιερούς Παρθενώνες, πνευματικά φυτώρια απ' όπου μεταφυτεύεται και εξακτζώνεται το Ορθόδοξον Πνεύμα, το φως του Χριστού εις τον απόδημον Ελληνισμόν, αλλά και εις τα πέρατα του κόσμου.

Η αρετή έχει κόπον δια να την απόκτηση κανείς. Αλλά όταν την απόκτηση και την ευωδίαν της δεν μπορεί να συγκρατήση. Το Ορθόδοξον ασκητικόν Πνεύμα μπορεί να αναμόρφωση τον κόσμον και να ανάπλασητον άνθρωπον που σήμερα έχασε τον δρόμον του, τον προορισμόν του και υποφέρει πολύ.
  • Το έτος 1951 μεταφέρθηκαν εις την Νέαν Σκήτην, εις την καλύβην του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου παρέμεινε έως την κοίμησίν του που συνέβη την 15ην Αυγούστου του έτους 1959, εορτήν της κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Τα περί της κοιμήσεώς του τα περιγράφει πολύ γλαφυρά ο Γέροντάς μου Εφραίμ εις το βιβλίον «Προθύμως Ανάβαινε», το οποίον είναι έκδοσις της Ιεράς Μονής Φιλοθέου:

«Η αγάπη του προς την Παναγίαν μας είναι ανωτέρα πάσης περιγραφής. Μόνον που ανέφερε το όνομά της τα μάτια του έτρεχαν. Την παρακαλούσε από καιρόν, να τον πάρη, να ξεκουρασθή. Και τον εισήκουσεν η Παντάνασσα. Τον επληροφόρησε ένα μήνα πριν δια την αναχώρησίν του. Με εκάλεσε τότε ο Γέροντας και μου υπέδειξε τι να ετοιμάσωμε. Επεριμέναμε.

Την παραμονήν της κοιμήσεώς του -14 Αυγούστου 1959- επέρασε να τον ίδη ο κ. Σχοινάς από τον Βόλον·ήσαν γνώριμοι πολύ.

-Τι κάμετε, του λέγει, πως έχει η υγεία σας;

-Αύριον, Σωτήρη, αναχωρώ δια την αιώνιαν πατρίδα. Όταν ακούσης τις καμπάνες, να ενθυμηθής τον λόγον μου.

Το βράδυ εις την αγρυπνίαν της Κοιμήσεως της Παναγίας μας ο Γέροντας συνέψαλλε όσον ηδύνατο με τους πατέρας. Εις την Θείαν Λειτουργίαν την ώραν που εκοινώνησε τα Άχραντα Μυστήρια είπε· «εφόδιον ζωής αιωνίου».

Ξημέρωσε 15η Αυγούστου. Ο Γέροντας κάθεται στην μαρτυρική του πολυθρόνα στην αυλή του ησυχαστηρίου μας. Περιμένει την ώραν και την στιγμήν. Είναι σίγουρος δια την πληροφορίαν που του είχε δώσει η Παναγία μας, αλλά βλέποντας την ώραν να περνά και τον ήλιον να ανεβαίνη του έρχεται κάτι ωσάν στενοχώρια, ωσάν αγωνία δια την βραδύτητα.

Είναι η τελευταία επίσκεψις του πονηρού. Με φωνάζει και μου λέγει:
  • «Παιδί μου, γιατί αργεί ο Θεός να με πάρη; Ο ήλιος ανεβαίνει και εγώ ακόμη είμαι εδώ!». Βλέποντας εγώ τον Γέροντά μου να λυπήται και σχεδόν να αδημονή του λέγω με θάρρος: «Γέροντα μη στενοχωρήστε, τώρα εμείς θα κάνωμε ευχή» και θα φύγετε».
Εσταμάτησαν τα δάκρυά του. Οι πατέρες, ο καθένας το κομποσχοίνι του και έντονον την ευχήν. Δεν επέρασε ένα τέταρτο και μου λέγει: «Κάλεσε τους πατέρες να βάλουν μετάνοιαν, διότι φεύγω». Εβάλαμε την τελευταίαν μετάνοιαν. Έπειτα από λίγο εσήκωσε τα μάτια του υψηλά και έβλεπε επιμόνως επί δυό λεπτά περίπου. Κατόπιν γυρίζει και πλήρης νηφαλιότητος και ανέκφραστου ψυχικού θάμβους μας λέγει:

«Όλα ετελείωσαν, φεύγω, αναχωρώ, ευλογείτε!» Και με τις τελευταίες λέξεις έγειρε το κεφάλι του δεξιά, ανοιγόκλεισε δυό τρεις φορές ήρεμα το στόμα και τα μάτια, και αυτό ήταν. Παρέδωκε την ψυχήν του εις χείρας Εκείνου, τον οποίον επόθησε και εδούλευσεν εκ νεότητος.

Θάνατος όντως οσιακός. Εις ημάς εσκόρπισε αναστάσιμον αίσθησιν. Εμπροστά μας είχαμε νεκρόν καιήρμοζε πένθος, όμως μέσα μας εζούσαμε ανάστασιν. Και τούτο το αίσθημα δεν έλειψε πλέον· με αυτό συνοδεύεται έκτοτε η ενθύμησις του αειμνήστου αγίου Γέροντος».

Η διδασκαλία του περιέχεται εις εξηνταπέντε επιστολάς, τας οποίας έχει εκδόσει η Ιερά Μονή Φιλοθέου. Εις αυτάς φαίνεται καθαρά, ότι είναι συνεχιστής και εκφραστής όλης της νηπτικής παραδόσεως.

Ο εμπειρικός τρόπος της ζωής του έδειξε εφηρμοσμένην όλην την διδασκαλίαν του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά. Τα κύματα της θείας χάριτος πλημμύριζαν την ψυχήν του και ο νους του ηρπάζετο εις θεωρίαν. Ήτο κάτοχος του ακτίστου φωτός και άριστος διδάσκαλος της νοεράς προσευχής.

Όλος ο βίος του είναι ένα πνευματικόν συναξάρι που θυμίζει τους παλαιούς ασκητάς της ερήμου. Τουςαγώνας του με τα δαιμόνια ούτε να τους ακούση κανείς δεν τολμά σήμερα. Ήταν ανδρείος πολεμιστής εναντίον των παθών και εβίαζε τον εαυτόν του εις αφάντα στον βαθμόν. Απέκτησε πολλήν καθαρότητα και αγνότητα ψυχής και σώματος και είχε ως παράδειγμα πάντα την Παναγία μας. Έγραφε σε μία επιστολή: «Δεν ημπορώ να σας περιγράψω πόσον αρέσκει η Παναγία μας την σωφροσύνην και την καθαρότητα. Επειδή Αυτή είναι η μόνη αγνή Παρθένος, δι αυτό και όλους τοιούτους θέλει και αγαπά».

Ο αείμνηστος Γέρων Ιωσήφ επέρασε όλα τα στάδια της πνευματικής πορείας του ανθρώπου, δηλαδή της καθάρσεως, του φωτισμού και της τελειώσεως. Εγνώρισε όλα τα θεία χαρίσματα αυτών των καταστάσεων.

Έγινε έμπειρος πνευματικός οδηγός, διακριτικός και απλανής οδηγός της πνευματικής ζωής· δι αυτόέγραφε:
  • «αναγκάζομαι να ανοίγω τους αύλακας εις τον κόσμον· καθότι υπάρχει ελπίς να δεχθούν τον λόγον ψυχαί καθαραί και εις εμέ να γίνη ωφέλεια ο μισθός της αγάπης. Λοιπόν ακούσατέ μου τους λόγους, χαρίσατέ μου τας ακοάς...». 
Η ζωή του και η διδασκαλία του είναι μια ορθόδοξη εμπειρική θεολογία.

Από πνευματικήν υπακοήν εις τον άγιον αυτόν Γέροντα, τον παππούν μας, οφείλομεν να εκτελούμεν τις συμβουλές του, δια να συνεχίζεται και σήμερα η νηπτική και ησυχαστική παράδοσις εις το Άγιον Όρος και να ευαρεστήται και η Υπεραγία Θεοτόκος, της οποίας το περιβόλι ως ανάξιοι κατοικούμεν.

Να έχωμεν την ευχήν του μακαριστού Γέροντος Ιωσήφ.[2]

Παραπομπές:
[1] Διήγηση του π. Πορφυρίου Σιμωνοπετρίτου, νυν ηγουμένου της σκήτης της Βεροίας. Ο τίτλος  από ποίημα τού Μιχάλη Κατσαρού.
[2] Εκ της εκδόσεως: Γέρων Ιωσήφ ο Ησυχαστής, έργον Ι. Μ. Καρακάλλου Αγίου Όρους, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη. Τὸ παρὸν φυλλάδιον εἶναι ἀπόσπασμα ἀπὸ εὐρυτέραν ἐργασίαν περὶ τοῦ Γέροντος Ἰωσὴφ τοῦ Ἡσυχαστοῦ. Διανέμεται δωρεάν, τὴν δὲ δαπάνην ἀνέλαβε ἡ φιλόθεος προαίρεσις τοῦ ἀδελφοῦ Γεωργίου εἰς τὸν ὁποῖον ἀναλογεῖ καὶ ὁ μισθὸς ἀπὸ τὴν ὠφέλειαν ποὺ θὰ πρόκυψη ἐκ τῆς ἀναγνώσεως. nektar.gr
[3] Το οπτικοακουστικό υλικό (Βίντεο) από το www.youtube.com, την εταιρεία της Google. 
Πηγή

Οδοιπορικό στα ασκητήρια του Γέροντα Ιωσήφ του ησυχαστή

Για την γιαγιά


Ένα παράπονο από μένα έχω τόσο καιρό,
σε κάποιον που έπρεπε να πω ευχαριστώ,
δε το είπα ποτέ από εγωισμό,
μα τώρα θέλω να κάνω αυτό που νιώθω σωστό.

Νομίζω, ήρθε ο καιρός σε εκείνη να πω
ένα μεγάλο ευχαριστώ και ότι την αγαπώ,
για όλα όσα έχει κάνει εκείνη για μένα,
και της υπόσχομαι να μη πάνε χαμένα.
Έκανε θυσίες για μένα πολλές,
καταστάσεις έχει ζήσει με μένα τρελές.

Από μικρό παιδί την είχα στο πλευρό μου
να ανέχεται ό,τι πέρναγε από το μυαλό μου.
Σε ένα δωμάτιο δίπλα στο δικό της,
το κάθε όνειρό μου ήτανε κι όνειρό της.
Για μένα τυραννούσε το μυαλό της,
μου έδινε το κάθετί δικό της.

Γέλαγε μαζί μου, όταν γελούσα,
έκλαιγε όταν άσχημα της μιλούσα.
Έφευγε όταν γκόμενα της κουβαλούσα,
δίπλα μου πάντα κι όταν πονούσα.

Κι έτσι κυλούσαν για μένα τα χρόνια,
ζωντανές αναμνήσεις από κάθε χειμώνα.
Οι ζωγραφιές στο δωμάτιο να μου θυμίζουν,
πως τα ωραία χρόνια πίσω δε γυρίζουν.

Τώρα σε άλλο δρόμο βάζω πάλι τη ζωή μου
και για πρώτη φορά δε θα είσαι μαζί μου.
Θα μου λείψουν η γκρίνια κι οι φωνές σου,
θα μου λείψουν τα χαμόγελα κι οι χαρές σου,

θα μου λείψει να ξυπνάω και να είμαι κοντά σου,
να τρομάζω όταν βλέπω φιλέ στα μαλλιά σου,
με τις γκόμενες που έφερνα γκάφες να κάνεις,
να μου λες: «κερατά, εσύ θα με πεθάνεις»,

να φωνάζεις, όταν φίλους κουβαλούσα,
μα να σου περνάνε όλα όταν σε φιλούσα.
«Τέτοια ξέρεις» να μου λες και εσύ γελούσες,
όταν φώναζα στα μάτια με κοιτούσες.

Το τραγούδι αυτό είναι για σένα, γιαγιά μου,
για σένα που είχα δίπλα στα όνειρα μου.
Το τραγούδι αυτό για σένα θα το πω
και θα φωνάξω ότι σ' αγαπώ.

Σε θυμάμαι να μου λες για τα μαλλιά μου,
να με ξυπνάς πρωί να πάω στη δουλειά μου,
τη νύχτα να έρχεσαι να με σκεπάζεις,
κι όταν αρρωστούσα ξύπνια να τη βγάζεις.

Σε θυμάμαι να στερείσαι για να έχω εγώ,
σε θυμάμαι να μου λες: «εγώ είμαι εδώ».
Εσύ ήσουνα πατέρας, μάνα κι αδερφός.
Τα χρόνια που πέρασα με σένα μαζί
μου σημαδέψαν όλη τη ζωή.

Δε θα ξεχάσω ποτέ τα παλιά.
Να σ' έχει ο θεός πάντα καλά.

Καλό παράδεισο αγαπημένη Ζωή

Τι έλεγε η Ζωή Λάσκαρη για τη σχέση της με το Θεό!
Αποτέλεσμα εικόνας για Ζωή Λάσκαρη 
Στην σχέση της με το Θεό και στην πίστη της είχε αναφερθεί πριν από περίπου ένα χρόνο η μεγάλη ηθοποιός Ζωή Λάσκαρη παραχωρώντας συνέντευξη στο περιοδικό Βημαγκαζίνο, επισημαίνοντας πως τον Θεό τον έχει μέσα της, ενώ θεωρούσε μεγάλο αμάρτημα την φράση «Γιατί Θεέ μου σε μένα». 

 Συγκεκριμένα η Ζωή Λάσκαρη στην ερώτηση «Η σχέση σας με τον Θεό ποια είναι;» απάντησε: «Τον Θεό τον έχω μέσα μου. Εμείς είμαστε η Εκκλησία. Δεν υπάρχει η εκκλησία ως κτίριο. Πιστεύω βαθύτατα, κοινωνώ, έχω πνευματικό εδώ και 35 χρόνια». 

Αμέσως μετά ρωτήθηκε αν έχει θυμώσει ποτέ μαζί Του και με σθένος απάντησε «Γιατί να θυμώσω; Ξέρει απόλυτα τι κάνει. Πολλοί λένε: «Γιατί σε εμένα, Θεέ μου;». Αυτό είναι το μεγαλύτερο αμάρτημα. Είναι σαν να Τον αμφισβητείς. Και δεν είμαι καμιά θεούσα. Υπάρχει, φυσικά, η άποψη ότι αν πιστεύεις στον Θεό δεν είσαι καλλιεργημένος. Πόσο πλανεμένοι είναι αυτοί οι άνθρωποι, αλήθεια». 

 Η σπουδαία ηθοποιός του κινηματογράφου και του θεάτρου, ένας σπουδαίος άνθρωπος όπως λένε όλοι όσοι την γνώριζαν, η Ζωή Λάσκαρη έφυγε  από την ζωή.  Η Ζωή Λάσκαρη σημάδεψε με τις ερμηνείες της την χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, ενώ σε όλη της την πορεία ανέβασε σπουδαίες θεατρικές παραστάσεις. 

 Η συνέντευξη παραχωρήθηκε στο περιοδικό Βημαγκαζίνο

Τι ζούμε ρε φίλε!

 

Ένας ηλίθιος τουιτάρησε μια ηλιθιότητα η οποία λέει πως όταν αποκαλείς και τις δύο πλευρές κακές και η μία πλευρά είναι οι ναζιστές γίνεσαι φιλοναζιστής. Φυσικά δεν γίνεσαι φιλοκομμουνιστής όταν η άλλη πλευρά είναι οι σταλινικοί. Οποιοσδήποτε διαθέτει IQ από αμοιβάδας και πάνω αντιλαμβάνεται την ηλιθιότητα. Όχι όμως και η εικονιζόμενη πρώην ΔΗΜΑΡ, εκλεκτή διάφορων "φιλελεύθερων" ως υποψήφια περιφερειάρχις, και νυν συριζαία με τα μπούνια - είναι αυτή, αν δεν θυμάστε, που δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι ο άντρας της είχε διοριστεί με πλαστό πτυχίο. Τέρας ευφυΐας!
  Και της άρεσε το τουίτ! 
Βρήκε ότι την εκφράζει! 
Και αποκαλεί τους Εσθονούς φιλοναζί! 
Ποια; 
Η κομμουνίστρια του Κολωνακίου! 
Ποιους; 
Τους Εσθονούς, που έζησαν την κομμουνιστική κόλαση, 70 χρόνια! Τι ζούμε ρε φίλε!

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του Παπισμού από Σύνοδο;

Αποτέλεσμα εικόνας για παπισμοσ 
Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;).
Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.
Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

…Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;
Άς ίδωμεν: 

  • Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε: «Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω! » (αυτόθι, σελ. 263-264).
    Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!
  • Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ’ άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).
    Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!
  • Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).
  • Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν»επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας».(αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας» λήρον μακρόν και Κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα» (αυτόθι, σελ.867).
  • Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας», ως «εωσφορικήν πλάνην», ως «απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού» κ.λ.π.(αυτόθι,σελ.896,902).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! «Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός», όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του!(Αυτόθι, σελ.906).
  • Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας», ως «καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς»,ως «ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα, ως «αντιευαγγελικάς και παναθέσμους», ως «σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς», της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Ορων των Αγίων Συνόδων», και επάγεται: «Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού»(αυτόθι, σελ.933,935,936,938,942).

Ερωτώμαι: ΄Επρεπε ο Πατριάρχης να ηρώτα προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος ειμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι έμέ τοιαύτη αξίωσις! Είχον όμως μίαν αξίωσιν. Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τον Ευγένιον Βούλγαρην, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση, πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι δια των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων και αν όλοι αυτοί ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα!
Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς δια την πλήρωσιν του αιτήματος του Κυρίου «ινα πάντες έν ώσιν», αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον!
Δι ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής…

Ποδιές -εξ αποστάσεως- στα μέτρα σας!

Ποδιές -εξ αποστάσεως- στα μέτρα σας!

Μια δημιουργική, παραγωγική μονάδα στα Τρίκαλα της Θεσσαλίας εφοδιάζει με χειροποίητες ποδιές εργασίας επαγγελματίες σε όλο τον κόσμο

Τους εντόπισα στο facebook - εκείνους αλλά και την δουλειά τους. Βοήθησε μια ανάρτηση με φωτογραφία. Τρείς άνδρες με ποδιές σε ένα εστιατόριο στο Kulmbach, μια πόλη της Βαυαρίας.

Οι τρείς άνδρες φορούν τις ποδιές που έφτιαξαν ο Θάνος Τάμπας και ο Δήμος Μπαλάφας μαζί με την εταιρεία που διατηρούν, εδώ και λίγα χρόνια, στην πόλη των Τρικάλων. Η εταιρεία έχει την επωνυμία 2 Handmade Aprons προκειμένου να τονισθεί αυτό που ακριβώς κάνει: χειροποίητες ποδιές κάθε είδους για χώρους εστίασης αλλά και για όλους τους επαγγελματίες.



Μάλιστα, η εταιρεία διατηρεί ηλεκτρονικό κατάστημα πώλησης με ανηρτημένες τις προτάσεις της αλλά δέχεται και τις προτάσεις των πελατών της. Και αυτό γιατί διαθέτει μια νέα υπηρεσία όπου οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να έχουν την δυνατότητα μιας ψηφιακής σχεδίασης της ποδιάς που επιθυμούν. «Στείλτε μας τις φωτογραφίες του χώρου σας, το λογότυπο και τις ιδέες σας και εμείς θα σας ετοιμάσουμε προτάσεις ποδιών σε ψηφιακή μορφή, ώστε να έχετε μια πλήρη και κατατοπιστική εικόνα». Εύκολα και απλά...

Και όλα αυτά σε μια δημιουργική, παραγωγική μονάδα στην πόλη των Τρικάλων. Όπως διαβάζουμε στο καλαίσθητο και λειτουργικό site της εταιρείας : «Η 2 handmade aprons δημιουργήθηκε το 2015 στα Τρίκαλα έπειτα από δική μας ανάγκη για ποδιές, όταν εργαζόμενοι στον κλάδο της εστίασης ψάξαμε για ποιοτικές και οικονομικές λύσεις. Για το λόγο αυτό αντιμετωπίζουμε τον κάθε πελάτη μας ως ξεχωριστό project, με κύριο γνώμονα τις ανάγκες σε εργονομικό πατρόν και ποιοτικά υλικά στην καλύτερη δυνατή τιμή. Στα προϊόντα μας θα βρείτε ποδιές για κάθε περίσταση, χειροποίητα κοσμήματα, ξύλινα ή υφασμάτινα παπιγιόν και λοιπά διακοσμητικά και αξεσουάρ».



Ο Θάνος Τάμπας είναι μόλις 30 ετών. Ζει και δουλεύει στα Τρίκαλα – σπούδασε στην Καβάλα, δούλεψε στην Αλόννησο. Ο συνέταιρος του, ο Δήμος Μπαλάφας όπως πρόσεξα στο facebook εξακολουθεί να δηλώνει, πέραν όλων των άλλων, bartender.
πηγή

Για τα μάτια σου μόνο


Στίχοι:  
Θάνος Κοφινάς
Μουσική:  
Πάνος Μαλαχιάς

1.Θεολόγος Κάππος

Στου φθινοπώρου τη σιγή μ’ έπιασε μια μελαγχολία
Για τα μάτια σου μόνο πάλι βγαίνω και λιώνω, αχ, και είχα κόψει το κρασί...
Για τα μάτια σου μόνο πίνω και μετανιώνω που δε σε είχα ερωτευτεί...

Μες στου χειμώνα τη βροχή με ξύπνησε μια καταιγίδα
Για τα μάτια σου μόνο μες στο χιόνι παγώνω, πήρε το κρύο τη βροχή...
Για τα μάτια σου μόνο στα βουνά σκαρφαλώνω, έχει χαλάζι και βροντή...

Στης άνοιξης τη χαραυγή πλανήθηκα μια Κυριακή
Για τα μάτια σου μόνο στα λιβάδια στοιχειώνω, στης ανεμώνας τη γιορτή...
Για τα μάτια σου μόνο τα όνειρά μου κυκλώνω, όπου είμαι εγώ είσαι κι εσύ...

Στα αστέρια του καλοκαιριού ξέμεινα σε μια παραλία
Για τα μάτια σου μόνο τα πελάγη σαρώνω, μ’ ένα καράβι θαλασσί...
Για τα μάτια σου μόνο πίνω και μετανιώνω που δε σε είχα ερωτευτεί...

Για τα μάτια σου μόνο τα πελάγη σαρώνω, μ’ ένα καράβι θαλασσί...
Για τα μάτια σου μόνο πίνω και μετανιώνω που δε σε είχα ερωτευτεί...

Πρωτοφανές αριστερή φασιστική κουβέντα, έχουν ξεφύγει εε

O Κοντονής αρνήθηκε να συμμετάσχει σε Διεθνές Συνέδριο για τα εγκλήματα από κομμουνιστικά καθεστώτα!

Θυμίζουμε στον ανεκδιήγητο υπουργό στην Ελλάδα λ.χ.
 τα «κατορθώματα των συμμοριτών συγγενών ιδεολογικά 
με τις ιδεοληψίες του» 
 Κοντονή, θα  διοργανωθεί  συνέδριο για τα εγκλήματα του κομμουνισμού σε κάθε γειτονιά της χώρας και - πίστεψέ με - δεν θα σ' αρέσει καθόλου.

Βαρκελώνη: οι πραγματικοί δράστες της τρομοκρατικής επίθεσης κατάφεραν να διαφύγουν από την Ισπανία

Ξεχάστε το παραμύθι να κοιμηθείς όρθιος για αγόρια 17 και 18 χρονών που καταφέρουν να νοικιάσουν ένα βαρύ όχημα χωρίς έγκυρη άδεια οδήγησης, και με τη βοήθεια νέων ηλικίας μόλις 22 και 24 ετών, οργανώνουν μια θανατηφόρα τρομοκρατική επιχείρηση στο κέντρο μιας μεγάλης τουριστικής πόλης κάτω από βίντεοεπιτήρηση.  
Αποδεικνύεται, από σίγουρη έγκυρη πηγή, ότι οι πραγματικοί δράστες αυτής της τρομοκρατικής επίθεσης είναι επαγγελματίες οι οποίοι έχουν καταφέρει να θολώσουν τα νερά και να αναχωρήσουν από το ισπανικό έδαφος για τη Γαλλία, όπου τους ανάλαβε ένα εξειδικευμένο κύτταρο στην εκδιήθηση. 

Ο Ήλιος ο ηλιάτορας (απόσπασμα)

Φωτογραφία της Μαρία Σούρμπα.


Οδυσσέα Ελύτη

Όμορφη και παράξενη πατρίδα
Ωσάν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα

Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
Στήνει στη γη καράβι κήπο στα νερά

Κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
Μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται

Κάνει να πάρει πέτρα τηνε παρατά
Κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα

Μπαίνει σ' ένα βαρκάκι πιάνει ωκεανούς
Ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύραννους

Πέντε μεγάλους βγάνει πάνω τους βαρεί
Να λείψουν απ' τη μέση τούς δοξολογεί.


Από τη συλλογή Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας (1943)
[πηγή: Οδυσσέας Ελύτης, Ποίηση, Ίκαρος, Αθήνα 2002, σ. 242-243]

«Παγκόσμια Ημέρα Βλακείας»

Αποτέλεσμα εικόνας για Ημέρα ΒλακείαςΣ

αράντος Καργάκος, συγγραφέας – Ιστορικός

Αμφιβαλλω ἄν ὑπάρχει ἄλλη περίοδος τῆς ἱστορίας ποὺ νὰ ξεπερνᾶ τὸ μέγεθος τῆς βλακείας τῆς δικῆς μας ἐποχῆς. Ἴσως τὰ ἔσχατα χρόνια τῆς ρωμαϊκῆς παρακμῆς. Μία πρόσθετη ἐπιβεβαίωση αὐτοῦ μοῦ ἔδωσε ἕνα ἀδημοσίευτο κείμενο τοῦ ἀρχαίου φίλου καὶ συνεργάτη μου, τοῦ ἀρχαιομαθέστατου Χρίστου Λεμπέση ποὺ τὸ ἀναδημοσιεύω. Γράφει ὁ ἐρημίτης –ἀλλὰ πανταχοῦ παρών– τῆς Σαλαμίνας.
«Τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ λέξη «παγκοσμιοποίηση» ἔχει γίνει καραμέλα ποὺ ὁ καθένας πιπιλάει «ἐν παντί τόπῳ καὶ χρόνῳ». Παρεπόμενο αὐτῆς τῆς παγκοσμιοποιησιολαγνείας εἶναι καὶ ἡ καθιέρωση κάποιων ἡμερομηνιῶν ὡς ἡμερῶν ἑορτασμοῦ ὄχι ἀγίων, ἀλλὰ θεσμῶν, ἰδεῶν, κινημάτων κ.λπ. Δὲν ξέρω ποιοῦ φαεινὴ ἰδέα ἦταν ἡ θεσμοθέτηση τῆς «Παγκόσμιας ἡμέρας τοῦ ἤ τῆς…». Ἀγνοῶ ἀπὸ ποιὸ κέντρο ξεκινοῦν ὅλες αὐτὲς οἱ θεσμοποιήσεις καὶ ἐκ προοιμίου λέγω ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ θεωρῶ καραγκιοζιλίκια ποὺ προκαλοῦν τὸν κοινὸν νοῦν καὶ τὴ στοιχειώδη σοβαρότητα». Καὶ ὁ φίλος μου προσφέρει ἕνα δεῖγμα τέτοιας σαχλότητας:
«Ξεφυλλίζοντας, γράφει, ἕνα διαφημιστικὸ ἡμερολόγιο ἑνὸς φαρμακείου εἶδα καταγεγραμμένες μὲ κόκκινα γράμματα καταγραφὲς τῆς Παγκόσμιας Ἡμέρας τοῦ ἤ τῆς… Ἀπό περιέργεια τὶς κατέγραψα καὶ μετρώντας τες διαπίστωσα ὅτι ἀνέρχονται σὲ 143, ἤτοι: Ἰανουάριος 3, Φεβρουάριος 8, Μάρτιος 9, Ἀπρίλιος 13, Μάιος 14, Ἰούνιος 17, Ἰούλιος 6, Αὔγουστος 7, Σεπτέμβριος 16, Ὀκτώβριος 25, Νοέμβριος 14, Δεκέμβριος 11. Μ’ ἄλλα λόγια τὸ 40% τῶν ἡμερῶν τοῦ ἔτους ἔχουμε θεσμοθετημένες ἡμέρες τοῦ ἤ τῆς…! Δὲν μᾶς μένει τώρα παρὰ νὰ τὶς ἀνακηρύξουμε καὶ ἀργίες, γιὰ νὰ ὁλοκληρωθεῖ τὸ θέμα τῶν ἀργιῶν! Χαρᾶς εὐαγγέλια! Ζήτω ἡ παραγωγικότητα! Κάνοντας μιὰ πρόχειρη ἐπιλογὴ τέτοιων ἡμερῶν κατέγραψα: Παγκόμια Ἡμέρα (στὸ ἑξῆς Π.Η.) τηλαγκαλιᾶς (21/1), Π.Η. ἀσφαλοῦς πλοήγησης στὸ internet (5/2), Π.Η. σκέψης (22/2), Π.Η. νεφροῦ (11/3), Π.Η. τοῦ σχεδίου (29/4), Π.Η. τοῦ γέλιου (2/5), Π.Η. τῶν μαιῶν (5/5), Π.Η. τῶν κυανόκρανων (29/5), Π.Η. τοῦ σκαραβαίου (22/6), Διεθνὴς Ἡμέρα ὁμοφυλοφιλικῆς ὑπερηφάνειας (27/6), Π.Η. φεστιβάλ (6/7), Π.Η. ἀλλεργίας (8/7), Π.Η. ὀργασμοῦ (8/8), Π.Η. ἰθαγενῶν (9/8), Π.Η. ἀριστεροχείρων (13/8), Π.Η. κατὰ τῶν κουνουπιῶν (20/8), Π.Η. ἀμφισεξουαλικότητας (23/9), Π.Η. ἀντισύλληψης (26/9), Π.Η. καρδιᾶς (26/9), Διεθνὴς Ἡμέρα μετάφρασης (30/9), Π.Η. ἀβγοῦ (8/10), Π.Η. πλυσίματος χεριῶν (15/10), Π.Η. ζυμαρικῶν (25/10), Π.Η. ψωρίασης (29/10), Π.Η. αὐστηρᾶς χορτοφαγίας (1/11), Διεθνὴς Ἡμέρα Ἀνεκτικότητας (16/11), Π.Η. φιλοσοφίας (21/11), Π.Η. τηλεόρασης (21/11), Π.Η. ἀγοραστικῆς ἀποχῆς (30/11), Διεθνὴς Ἡμέρα Πολιτικῆς Ἀεροπορίας (7/12), Π.Η. ἰδιοκτησίας (ἄχ, ποῦ ’σαι Μάρξ! – 10/12), Π.Η. βουνοῦ (11/12). (Σημ. Σ.Ι.Κ: Λείπει ἡ Παγκόσμια Ἡμέρα Τρομοκρατίας, ποὺ πρέπει νὰ πάει λίγο μετὰ τὴν Παγκόσμια Ἡμέρα Πολιτικῆς Ἀεροπορίας).
«Μετὰ τὰ παραπάνω, συνεχίζει ὁ φίλος μου, κάθομαι καὶ ἀναλογίζομαι μέχρι ποῦ μπορεῖ νὰ φτάσει ἡ ἀνθρώπινη ρηχότητα καὶ ἀβελτηρία. Μήπως μᾶς ἔχει φανεῖ φτωχὸ τὸ ὑπάρχον ἑορτολόγιο καὶ πρέπει νὰ τὰ τροφοδοτήσουμε μὲ νέες ἐπετειακὲς ἡμερομηνίες; Τρομάρα μας! Ἐπειδὴ, ὅμως, δὲν θέλω νὰ θεωρηθῶ ἐξωεποχιακὸς, ἐξωπραγματικὸς καὶ ἀσύγγνωστα ἀρτηριοσκληρωτικὸς, ἔχω νὰ προτείνω κι ἐγὼ ἀπὸ πλευρᾶς μου τὸν ἑορτασμὸ παγκοσμίως κάποιων ἡμερῶν, ὅπως:
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀποξηραμένων λουλουδιῶν
Παγκόσμιος Ἡμέρα μουσκεμμένων ὑδάτων
Παγκόσμιος Ἡμέρα τρίζοντος μεντεσέ
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀφοδράριστου μπουφὰν
Παγκόσμιος Ἡμέρα φαλτσογκανίζοντος ὄνου
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἐπικλινοῦς ὀρθοστάτη
Παγκόσμιος Ἡμέρα κοιλιακοῦ στοχασμοῦ
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνοικτοῦ ὑποκαμίσου
Παγκόσμιος Ἡμέρα σπαστικῆς κωλίτιδας
Παγκόσμιος Ἡμέρα κακοφορμισμένης παρωνυχίδας
Παγκόσμιος Ἡμέρα τριχοτομημένης βάρκας
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνονειρικῆς ὀνειροφαντασίας
Παγκόσμιος Ἡμέρα ἀνίατης κρονοληρίας
Παγκόσμιος Ἡμέρα συμπεπυκνωμένης βλακείας
«Θὰ μποροῦσα νὰ κάνω κι ἄλλες παρόμοιες προτάσεις, συνεχίζει ὁ φιλόπονος φίλος, ἀλλὰ σεβόμενος τὸν πολύτιμο χρόνο τῶν ἀναγνωστῶν, θὰ σταματήσω ἐδῶ. Θὰ ἀρκεστῶ, ὅμως, σ’ ἕνα τελευταῖο: νὰ θεσπιστεῖ Παγκόσμια Ἡμέρα Παγκοσμιοποιημένων Ἡμερῶν…»! Ὅλα αὐτὰ, ὅμως, δὲν εἶναι πρὸς ἀστεϊσμόν. Κρύβουν κάτι ὕποπτα σατανικό: οἱ λαοὶ νὰ ἀποκολληθοῦν ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς καὶ ἐθνικὲς τους ἑορτὲς καὶ νὰ τρέφονται ἑορταστικὰ μὲ ἡμέρες παγκοσμίου βλακείας, ἀπὸ μιὰ πλημμύρα μωρίας ποὺ θὰ καλύπτει καὶ κάποιες ἡμέρες μὲ σοβαρὸ περιεχόμενο, ὅπως αὐτὴ τῆς ἐργατικῆς πρωτομαγιᾶς.
πηγή